Ja takie posiadam. Chociaż było już ich mnóstwo to jednak gdzieś z tyłu głowy zapisały się takie, które najbardziej mnie urzekły. Które zachowały się w mojej pamięci na lata. W każdym zakątku świata są one inne ale równie piękne i wyjątkowe. Zawsze zachwycające, a szczególnie te nad wodą, odbijające się z cudowną paletą barw, ale za każdym razem jednak różne. Bywają bardzo różnorodne pośród pól, łąk, gór, wydm czy jezior i rzek. Większość z nich powodują, że wstrzymuję na chwilę oddech, zwalniam, zatrzymuję się i podziwiam w ciszy to wspaniałe widowisko rozlewającej się wokół poświaty. Spoglądając na te palety czerwieni, żółci i pomarańczy na niebie, czy też zanurzającą się kulę w głąb morza zatracam się w ciszy i spokoju. Podziwiam, nie myśląc o niczym, tylko zachwycając się tym pięknym zjawiskiem, jakie daje nam matka natura.

Ten widok nigdy mi się nie znudzi. Za każdym razem zachwyca i daje wiele radości. Przy każdym kolejnym zachodzie słońca dostrzegam jego nowe piękno. Zarówno w schody, jak i zachody słońca to nadzieja na dziś, na teraz, na jutro. Są obietnicą tego, co nadchodzi. Towarzyszą jej różne emocje, czy też przemyślenia. Każdy wschód słońca przynosi nowy dzień, nadchodzące możliwości i czas, który możemy wykorzystać na realizację tego, co chcemy lub mamy zaplanowane.

Wraz z zachodem słońca nadchodzi koniec dnia, ale pojawia się również nadzieja na dobre jutro. To wyjątkowe i niepowtarzalne zjawisko, które pojawia się i zanika o różnych porach dnia, będąc zależne od pór roku. Patrząc na zachód, zawsze pojawia się na mojej twarzy uśmiech, to radosne chwile, które dają nadzieję na nowy piękny dzień. Nadzieje na lepsze jutro, nowe możliwości i wyzwania. Każdy kolejny dzień to możliwość na lepsze życie, na ulepszanie siebie, branie wszystkiego pełnymi garściami. To możliwość zapomnienia o problemach czy też smutkach minionego dnia. To czas na reset, odpoczynek naszego ciała i duszy, możliwość na zebranie nowych myśli, pomysłów i planów. Są oznaką szansy oraz nadziei. Cichej obietnicy od natury, że nadchodzące jutro przyniesie nam lepszy czas.

Zachody słońca to również romantyczne i uspakajające momenty, które dla wielu ludzi są rzadkością. Nie wszyscy oglądają ten niesamowity spektakl kilkadziesiąt razy w roku. Są osoby, które widują takie cuda. Myślę, że tak to można nazwać, od święta będąc na przykład na jakimś wyjeździe mając specjalną okazję czy też spędzając wolny czas na urlopie.

Ja gdy tylko mam okazję zachwycam się takimi momentami jak najczęściej. Najbardziej fascynują mnie zachody słońca o zabarwieniu nieba w kolorze różowym. Te rozlewające się po całym niebie albo w odcieniach soczystej pomarańczy kontrastujące z pustynnym pisakiem. Jest ich cała masa za każdym razem unikatowe. Nie zawsze trzeba się wybierać na urlop by móc podziwiać to piękne zabarwienie na niebie. Czasem wystarczy spojrzeć przez okno, zatrzymać się chwilę na przystanku, zjechać samochodem na pobocze, przejść się za róg bloku, czy też podejść kilkanaście metrów na pobliską łąkę. Wygospodarować chwilkę czasu na to by móc zerknąć na charakterystyczne palety barw, na podświetlone chmury i zmieniający się wokoło krajobraz. Dać sobie czas na chwilowy odpoczynek, medytację, zamyślenie. Najzwyczajniej zwolnić to i tak bardzo szybkie tempo naszego życia. Wyrzucić z siebie na chwilę troski zebrane w ciągu dnia by uwolnić nasze ciało od napięć powstałych w ciągu stresującego dnia. Zapomnieć o codziennej rutynie, nabrać energii i ujrzeć piękno nadchodzącego jutra!

Miałam to szczęście iż mogłam podziwiać zachody słońca w różnych sceneriach i w wielu zakątkach świata. Poniżej przedstawię te, które najbardziej zapadły mi w pamięci. Chociaż muszę przyznać, że zdjęcia nie oddają tego co zastałam na miejscu. Nie posiadam również aparatu fotograficznego dlatego zdjęcia zrobione telefonem nie oddają tego co można by było wydobyć odpowiednim sprzętem i przez doświadczonego fotografa którym niestety nie jestem.

NAMIBIA

Numerem jeden na mojej liście jest jak na razie Namibia. W tym kraju zachody słońca bywają naprawdę spektakularne. Ten Afrykański horyzont kryje w sobie coś, co pozostaje niezapomnianym przeżyciem i pozostawia wyjątkowe wspomnienia. To niczym malowanie nieba w tak wyrazistych barwach praktycznie każdego wieczoru – widok, który zapiera dech w piersiach.

To, jak wyjątkowe są tutaj zachody słońca i jak piękna jest Namibia, można w pełni ocenić tylko będąc tu osobiście. Najlepszą opcją jest spędzenie nocy na pustkowiu. Miałam możliwość doświadczyć tego wiele razy podczas wyprawy do Namibii wraz z ludźmi, z którymi podróżowałam. Rozbicie namiotu na skalistej pustyni czy na rozległej sawannie to z pewnością coś, co pozwala w pełni cieszyć się pięknymi widokami i otaczać się naturą.

Można również w tym czasie poobserwować Drogę Mleczną, oraz tutejsze zwierzęta. Takie doświadczenia zostają w pamięci na zawsze!

BRAZYIA

Na drugim miejscu mogę śmiało zapisać cudowne wspomnienia z zachodów słońca nad rzeką Javari, leżącą na granicy Brazylii i Peru. Jest to prawy dopływ Amazonki. To wyjątkowo piękne miejsce na ziemi, otoczone naturą i zwierzętami w ich naturalnym środowisku, które zaoferowało mi niezwykle spektakularne zachody słońca – takich nigdzie indziej nie widziałam.

Kolory na niebie potrafiły zmieniać się z minuty na minutę – od żółci, przez róż, granat – a wszystko to można było podziwiać z łodzi lub kajaku, pływając po rzece i wypatrując różowych oraz szarych delfinów.

MORZE BAŁTYCKIE

Wcale nie trzeba daleko jeździć, by móc zobaczyć wyjątkowo piękne zachody słońca. Choć promem przemierzałam nasze morze wielokrotnie, to dopiero podczas podróży do Szwecji udało mi się podziwiać wyjątkowo piękny zachód słońca, który rozlewał się na całe morze i niebo.

Wszędzie dookoła były palety kolorów – od żółci po delikatną czerwień a nawet róż. Nie można było przejść obok takiego zjawiska obojętnie!

JORDANIA

W moim zestawieniu znalazła się również Jordania. Wracając z Petry do umówionego miejsca spotkania z innymi współtowarzyszami podróży, miałam okazję – podczas oczekiwania na nich w pobliskiej miejscowości – podziwiać rozlewające się połacie słońca zza gór. Wszystko to na żywo robiło naprawdę ogromne wrażenie.

Czasami żałuję, że nie posiadam lepszego sprzętu fotograficznego, by móc w pełni uchwycić na zdjęciach to co oddaje natura. Z drugiej strony w podróżowaniu nastawiam się na pełen minimalizm – coś za coś, ale w pamięci zawsze pozostanie.

MAJORKA

Znaleźć się na tej wyspie to już szczęście, a co dopiero móc zjeść kolację w takim miejscu, przy cudownym zachodzie słońca. Nie ma co ukrywać – właśnie taką wielką szczęściarą jestem i teraz mogę przechowywać w swojej pamięci te cudowne chwile spędzone na rozmowach z Hiszpanami, a także z ludźmi z Niemiec, Polski i nie tylko.

To właśnie dzięki ludziom często mam możliwość doświadczać i podziwiać wyjątkowe miejsca na ziemi.

KARTAGENA/KOLUMBIA

Może zdjęcie nie jest zbyt spektakularne,  a zachód słońca był tutaj całkiem  przeciętny, mimo to ten wieczór zapadł mi bardzo mocno w pamięci. Czy można sobie wyobrazić coś bardziej relaksującego po kilku dobach spędzonych w samolotach, autobusach, pociągach i samochodzie. Aby dotrzeć do tego miejsca ze swojego domu naprawdę musiałam włożyć sporo wysiłku, pokonując kilka lotów i trasę na lotnisko do Warszawy, skąd zaczynałam swoją przygodę po raz drugi z tym krajem. To właśnie tutaj, na tej plaży, podczas pięknego zachodu słońca pewna Kolumbijka rozmasowała moje plecy w taki sposób, że do tej pory gdy tylko o tym pomyślę mam ciarki na swoim ciele. Cudowne ręce uleczyły moje napięcie zbierające się od dłuższego czasu i dalsza podróż stała się o wiele łatwiejsza. Masaż w takich okolicznościach to podwójny rarytas dla ciała i duszy.

COSTA DORADA

To miejsce również zapadło mi w pamięć – do tego stopnia, że  postanowiłam tutaj wrócić po raz kolejny. Zaplanować kolację przy zachodzie słońca oraz nocleg pod gołym niebem, wśród pięknych plaż otoczonych klifami. Nie udało mi się zrobić ładnego zdjęcia, ale uwierzcie mi – to miejsce ma wiele do zaoferowania tym, którzy kochają piękno i naturę.

Mam na myśli dokładnie to miejsce ze zdjęcia, gdyż to właśnie tutaj można podziwiać najbardziej spektakularne zachody słońca –  a wszystko to w otoczeniu klifów, plaży i drzew. Cap de Salou ma do zaoferowania wiele malowniczych plaż, które skradły moje serce. To idealne miejsce na relaks i odpoczynek. Zachody słońca w tym miejscu zachwycają i są niezwykle urokliwe!

JEZIORO DĄBIE

Na koniec wisienka na torcie. Zapewne spodziewaliście się, że będzie to jakieś miejsce z egzotycznych krajów, a tu proszę – nasza ukochana Polska i to całkiem blisko mojego miejsca zamieszkania. Tę plażę mogę spokojnie polecić jako oferującą romantyczne zachody słońca. Jest idealna, by wziąć ze sobą kocyk, butelkę wina i kieliszki.

Jest tam na tyle przestrzeni i pięknych widoków, że bez obaw można udać się na typową randkę we dwoje czy też świętować z koleżanką jakieś ważne życiowe wydarzenie!

Takich miejsc, którymi się zachwycałam, jest oczywiście o wiele więcej,  ale starałam się wybrać te, które jednak najbardziej zapadły w moją pamięć i skradły moje serce.

Wiele osób uważa, że szczęście mogą dać im różnego rodzaju rzeczy. Przedmioty warte fortunę lub podążanie za modą, która wiecznie ulega zmianie. Taki pęd powoduje w nich jedynie frustrację przez co stają się jeszcze bardziej nieszczęśliwi. Zamiast skupić się na sobie, za każdym razem podpatrują życie innych osób, które ich zdaniem jest piękniejsze. Ale czy tak naprawdę jest? Czy inni mają życie usłane różami tylko dlatego, że akurat w tym momencie twojego życia posiadają większy majątek lub lepszą pracę? Czy to oznacza, że masz się czuć gorszy?

Dla każdego szczęściem może być coś innego. Każdy podąża w życiu swoją indywidualną ścieżką, która wiedzie go przez życie. Jedni walczą o to szczęście miesiącami, inni latami a reszta ludzi poddaje się całkowicie twierdząc, że szczęścia nie da się wypracować. Otóż wiele z tych osób jest w błędzie. Aby stać się szczęśliwym człowiekiem samym w sobie należy na samym początku zajrzeć w głąb swojej duszy. Poznać samego siebie, nauczyć się rozpoznawać swoje emocje, reakcje. Obserwować swoje czyny i zachowania, które zaprowadzą nas do wysunięcia wielu wniosków pomocnych w odnalezieniu radości. Warto w tym codziennym pędzie raz na jakiś czas się zatrzymać, pobyć samemu ze sobą i przeanalizować dotychczasowe życie. Zadać sobie proste pytanie. Czy jestem szczęśliwy i usatysfakcjonowany z własnego życia? Jeżeli odpowiedź brzmi „tak” to wielkie gratulacje. Jeżeli jednak odpowiedź brzmi „nie” lub „nie do końca” to oznacza, że powinno się nad tym popracować. Zadać sobie kolejne pytania, które pomogą się przybliżyć do szczęśliwego życia. Życia, z którego można czerpać satysfakcję i budzić się każdego ranka z uśmiechem na twarzy. I nie mam tutaj na myśli takich wyjątków jak gorsze samopoczucie raz na jakiś czas, bo to się każdemu przytrafia. To normalna kolej rzeczy, chociażby jeśli więcej musiałeś popracować poprzedniego dnia czy tygodnia, wtedy organizm potrzebuje odpoczynku a poziom szczęścia znacznie spada. Nie mam tutaj również na myśli takich przypadków jak niespodziewanie pojawiające się zawirowania w naszym życiu, które są chwilowe i przejściowe. Mam na myśli brany pod uwagę całokształt. Jeżeli w dalszym ciągu nie wiesz co tobie sprawia przyjemność, którą drogą podążać i w czym odnajdujesz radość to bardzo dobrze jest zacząć próbować różnych rzeczy. Wiele osób lubi się zaszyć w kokon, gdyż jest on bezpieczny, bo znany. Ale nawet nie zastanowią się nad tym, że coś innego może być równie miłe, piękne albo i nawet jeszcze lepsze.

Warto wychodzić ze swojej strefy komfortu i poznawać nieznane, odkrywać, podziwiać i jednocześnie obserwować własne reakcje, własne emocje. Po prostu znajdź to co sprawi, że będziesz szczęśliwy i zacznij żyć pełnią radości. Jak już wspomniałam najczęściej szczęście uzależniamy od osiągnięcia czegoś, zwłaszcza tych dóbr materialnych. Doskonale można tutaj przytoczyć kobiety, które co miesiąc gonią do sklepu by kupić sobie coś nowego zaraz po wypłacie ale po powrocie do domu okazuje się, że wcale nie są już zadowolone ze swoich zakupów. Przez chwilę odczuwają szczęście ale bardzo szybo się ono ulatnia. Czy to można nazwać prawdziwym szczęściem? Pewnie, że nie. Zatem w jaki sposób go osiągnąć?

Zajrzyj w głąb siebie. Przeżywaj swoje życie, doświadczaj. Zdefiniuj najlepszą wersję siebie. Dokonuj zmian przybliżających cię do lepszego życia, lepszej wersji twojego ja. Nie musi to być od razu zmiana o sto osiemdziesiąt stopni. Powoli wprowadzaj systematyczne ale drobne zmiany, które po jakimś czasie przyniosą efekty. Dąż do tego jak byś chciał żyć i przede wszystkim jak się czuć. Wyjaśnij to sobie ze szczegółami a jeśli trzeba to zrób plan, rozpisz sobie etapy dzięki którym będziesz mógł trzymać się koncepcji. Niech nie ogranicza ciebie umysł. Doświadczaj takich chwil, w których poczujesz jakbyś żył swoim najlepszym życiem, nawet jeżeli będą to tylko momenty. Kilkanaście minut dziennie? Na początku zawsze warto!

Gdy nauczysz się kontrolować emocje i zaczniesz się dobrze czuć, wtedy również nauczysz się akceptować to, co los tobie podrzuca pod nogi. Nawet nie obejrzysz się kiedy to twoje lepsze życie stanie się rzeczywistością. Bądź wdzięczny każdego dnia za to co tobie zesłał los, za to co już posiadasz. Zaczniesz się skupiać na pozytywnych doznaniach. Jeżeli spotkają cię negatywne emocje, sytuacje z pozoru bez wyjścia, nie odpuszczaj. Zastanów się, przeanalizuj i działaj tak, by wyjść z niej w najlepszy sposób. Wybierając najlepszą drogę, którą będziesz mógł podążyć w danej chwili. To droga do wolności, ponieważ nie pozostaniesz pod wpływem negatywnych emocji. Zamiast tego zaczniesz działać i nastawisz się na zrealizowanie konkretnego celu czyli wyjścia z danej sytuacji. A kolejno uśmiechnij się sam do siebie dziękując sobie za to, że się udało. Że osiągnąłeś to co zamierzyłeś. Że dokonałeś wyboru, nieważne czy on się okaże zły za jakiś czas. W tamtym momencie dla ciebie był to najlepszy wybór jakiego mogłeś dokonać.

Odnajduj szczęście i uśmiech w drobnostkach. Takich jak piękno kwiatów rosnących na pobliskiej łące, jak świecące słońce, zapach który kojarzy się tobie z dzieciństwem lub szczęśliwymi chwilami. Wspomnienia, które zawsze pozostaną żywe, gdyż kojarzą się z twoim szczęściem. Rób rzeczy, które lubisz, którymi się fascynujesz, dające tobie radość. Jeżeli nie możesz codziennie lub kilka razy w tygodniu, rób to kilka razy w miesiącu czy nawet w roku, ale znajdź na to czas. To uspokaja i relaksuje, prowadzi do równowagi, której w życiu bardzo potrzebujesz. I wcale nie muszą być to rzeczy, za które trzeba zapłacić. Wyszukaj takich, które będą dostępne bez ograniczeń jak piękne widoki, szum morza a może wolisz zapach świerkowego lasu? Może to być równie delikatny wiatr muskający twoją twarz, albo wspięcie się na szczyt góry. Wszystko zależy od twoich upodobań, które musisz odnaleźć w sobie.

Dzisiaj wybrałam się do północnej części Puszczy Bukowej. Miał być krótki spacer ale jakoś nogi poniosły mnie na około. Jak już wiadomo uwielbiam spacery a jeszcze bardziej zaglądać w nieznane zakamarki. I choć niby te tereny są mi znane, to jednak okazuje się, że nie tak do końca. Nogi poniosły mnie po prawobrzeżnej dzielnicy Kijewo, gdzie bardzo często lubię spoglądać na Jeleni Staw. Tak też było i tym razem, lecz podążyłam dalej ku ulicy Sowiej a następnie Koziej, gdzie przecięłam autostradę wchodząc do Puszczy.

Droga doskonale mi znana, którą pokonywałam wiele razy pieszo i nie tylko. Po drodze spotkałam starsze małżeństwo z którym wdałam się w dyskusję i tak minęło mi jakieś pół godziny. W tym czasie minęła nas młoda mama z dzieckiem, dwóch rowerzystów a na sam koniec tatuś pchający wózek. Po krótkim przystanku na pogawędki postanowiłam ruszyć dalej w stronę Kołowa. Trasa, którą obrałam to jakieś około siedem kilometrów. Jednak po drodze skusiło mnie aby zejść ze szlaku i sprawdzić co się kryje w głębi drzew. I o ile doskonale orientowałam się we wszystkich stawach na terenie Kijewa takich jak Jeleni, Olszowy, Kijewski to nie miałam zielonego pojęcia, że jest jeszcze jeden do którego właśnie trafiłam dzisiaj. Kiełpiński Staw nawet nie taki mały, około 500 metrów długości sztucznie utworzony w dolinie Niedźwiedzianki. Położony wśród drzew ale niestety bardzo zarośnięty. Miejscami można podejść i zobaczyć z brzegu drugi koniec, ale niestety nie po całości.

Woda nawet czystsza niż w Jelenim Stawie, zapewne dlatego że nie jest tak uczęszczany. Człowiek całe życie będzie odkrywał różnego rodzaju zakątki, te bliższe czy dalsze i zawsze będzie miał coś nowego do zobaczenia. Po zaspokojeniu swojej ciekawości ruszyłam dalej swoim szlakiem. Nie doszłam oczywiście do końca. Zabrakło czasu. Myślę, że następnym razem wybiorę się do Kołowa rowerem, bardzo dawno mnie tam nie było. Rejony te często odwiedzałam, gdy miałam jakieś piętnaście, szesnaście lat. Zapewne będzie sporo nowego do zobaczenia.

Plany na dzisiejszy dzień były zupełnie inne ale całe szczęście, że zawsze można je zmienić. Nie muszą one być sztywne chociaż nie zawsze tak było w moim życiu. Od lat staram się wszystko stopniowo przekształcać i idzie to w dobrym kierunku. Jak to się mówi, małymi kroczkami do przodu. Nie od razu Rzym zbudowano dlatego ważne, że są postępy. Ale wracając do sedna wybrałam się dzisiaj na przejażdżkę rowerem. Pewnie dla innych to nic nadzwyczajnego cóż to może być, ot normalna rzecz dla większości, ale nie dla mnie. Od mojej ostatniej operacji minęło dwa lata bez 33 dni. I chociaż trzy razy wybrałam się rowerem na bardzo krótkie przechadzki, to jednak nie to samo co dzisiaj. Pamiętam jak wiele lat temu uwielbiałam pokonywać swoje ścieżki rowerem zatrzymując się wszędzie, gdzie tylko coś mnie zaciekawiło. To były bardzo odległe czasy, gdyż po tym jak pożyczyłam pewnej osobie swój rower i go już nigdy nie odzyskałam, długo nie kupiłam nowego . Następnie co prawda zakupu dokonałam ale codzienność i ciągła praca, w której swego czasu spędzałam całe dnie robiła swoje. Z czasem przyszły komplikacje zdrowotne i tak oto rower poszedł w odstawkę ale nigdy w zapomnienie. Tęskniłam za swobodnym przemierzaniem terenów zielonych z dala od miasta, ukrytych i nieznanych mi szlaków, aż do dziś. Postanowiłam, że jadę i koniec.

Mimo, iż wiedziałam, że mogę tego żałować ruszyłam w trasę, która od dawna chodziła mi po głowie, ciekawość wzięła górę. Wybrałam się ze Szczecina praktycznie pod Kobylankę. Moja ciekawość była tak ogromna, że nawet nie zwracałam uwagi na ból, który mi towarzyszył. Będąc jeszcze małą dziewczynką lekarze zabronili mi uprawiania jakichkolwiek sportów, długiego chodzenia, stania  itp. Zapewne gdybym wtedy się ich posłuchała nigdy bym nie zwiedziła tylu pięknych zakątków naszej ziemi i nie żyła tak aktywnie. A w niektórych latach bywało całkiem hardcorowo. Cała przyjemność polega na doświadczaniu, doznawaniu wszystkiego co nas otacza. Dla mnie życie bez tego nie miało by sensu. Kocham wszystko to co pozwala mi doświadczać, poznawać nowe i nieznane. I choć mieszkam tutaj tyle lat to jeszcze nigdy nie  byłam w tych miejscach rowerem. Nie poznawałam ich od zakamarków, przynajmniej nogi tak daleko mnie nie poniosą, a rower jest do tego idealny. Ruszyłam trasą wzdłuż ulic: Trzcinowej, Uczniowskiej, Kołbackiej, Buczynowej, Mostowej, Wiewiórczej, aż do Jezierzyc, które były moim celem. Na niektórych odcinkach jechało się idealnie  po nawierzchni bitumicznej, a na niektórych z kruszywa, czasem musiałam wjechać na jezdnię czy ją przeciąć. Rozglądałam się w każdą stronę i spoglądałam na wszystko co mijałam. Moje oczy chłonęły wszystko co było w ich zasięgu. Trasa ta jest świetną komunikacją pomiędzy osiedlami prawobrzeżnej części Szczecina a niestety mnie często odstraszało jeżdżenie rowerem po ulicach naszego miasta ze względu na duży ruch i niejednokrotne wypadki, które zdarzały się bardzo często. Nie zawsze kierowcy widzą rowerzystów na trasie i często potrafią zajechać im drogę lub całkowicie na nich najechać. Sama osobiście znam kilka osób, które już nie raz były potrącone samochodami. Chociaż w Płoni byłam nie raz to w  Jezierzycach mnie nigdy nie było. Z tych miejsc swój początek mają rowerowe szlaki turystyczne prowadzące poza Szczecin. W Płoni na przykład zaczyna się trasa rowerowa do Starego Czarnowa, a w Jezierzycach Trasa Pojezierna, która nie jest do końca gotowa. Za to leśną drogą da się dojechać nad jezioro Miedwie i tą trasę sobie obrałam przemierzając nierówne tereny wśród ciszy, śpiewu ptaków i soczystej zieleni, która zawsze budzi się do życia wraz z nadejściem wiosny. I choć początkowo miałam swoją trasę zakończyć w Jezierzycach, to koła pokręciły się dalej przemierzając cudowne widoki.

Mimo, że powrót był już trochę gorszy to z jednym przystankiem na posilenie udało mi się jakoś wrócić do domu. Obolała ale szczęśliwa z szerokim uśmiechem na twarzy odpoczywając w swoim łóżku tak oto napisałam kilka słów na temat mojej dzisiejszej wyprawy i mam nadzieję, że w tym sezonie uda mi się w końcu trochę poszaleć na rowerze.

.