Ja takie posiadam. Chociaż było już ich mnóstwo to jednak gdzieś z tyłu głowy zapisały się takie, które najbardziej mnie urzekły. Które zachowały się w mojej pamięci na lata. W każdym zakątku świata są one inne ale równie piękne i wyjątkowe. Zawsze zachwycające, a szczególnie te nad wodą, odbijające się z cudowną paletą barw, ale za każdym razem jednak różne. Bywają bardzo różnorodne pośród pól, łąk, gór, wydm czy jezior i rzek. Większość z nich powodują, że wstrzymuję na chwilę oddech, zwalniam, zatrzymuję się i podziwiam w ciszy to wspaniałe widowisko rozlewającej się wokół poświaty. Spoglądając na te palety czerwieni, żółci i pomarańczy na niebie, czy też zanurzającą się kulę w głąb morza zatracam się w ciszy i spokoju. Podziwiam, nie myśląc o niczym, tylko zachwycając się tym pięknym zjawiskiem, jakie daje nam matka natura.

Ten widok nigdy mi się nie znudzi. Za każdym razem zachwyca i daje wiele radości. Przy każdym kolejnym zachodzie słońca dostrzegam jego nowe piękno. Zarówno w schody, jak i zachody słońca to nadzieja na dziś, na teraz, na jutro. Są obietnicą tego, co nadchodzi. Towarzyszą jej różne emocje, czy też przemyślenia. Każdy wschód słońca przynosi nowy dzień, nadchodzące możliwości i czas, który możemy wykorzystać na realizację tego, co chcemy lub mamy zaplanowane.

Wraz z zachodem słońca nadchodzi koniec dnia, ale pojawia się również nadzieja na dobre jutro. To wyjątkowe i niepowtarzalne zjawisko, które pojawia się i zanika o różnych porach dnia, będąc zależne od pór roku. Patrząc na zachód, zawsze pojawia się na mojej twarzy uśmiech, to radosne chwile, które dają nadzieję na nowy piękny dzień. Nadzieje na lepsze jutro, nowe możliwości i wyzwania. Każdy kolejny dzień to możliwość na lepsze życie, na ulepszanie siebie, branie wszystkiego pełnymi garściami. To możliwość zapomnienia o problemach czy też smutkach minionego dnia. To czas na reset, odpoczynek naszego ciała i duszy, możliwość na zebranie nowych myśli, pomysłów i planów. Są oznaką szansy oraz nadziei. Cichej obietnicy od natury, że nadchodzące jutro przyniesie nam lepszy czas.

Zachody słońca to również romantyczne i uspakajające momenty, które dla wielu ludzi są rzadkością. Nie wszyscy oglądają ten niesamowity spektakl kilkadziesiąt razy w roku. Są osoby, które widują takie cuda. Myślę, że tak to można nazwać, od święta będąc na przykład na jakimś wyjeździe mając specjalną okazję czy też spędzając wolny czas na urlopie.

Ja gdy tylko mam okazję zachwycam się takimi momentami jak najczęściej. Najbardziej fascynują mnie zachody słońca o zabarwieniu nieba w kolorze różowym. Te rozlewające się po całym niebie albo w odcieniach soczystej pomarańczy kontrastujące z pustynnym pisakiem. Jest ich cała masa za każdym razem unikatowe. Nie zawsze trzeba się wybierać na urlop by móc podziwiać to piękne zabarwienie na niebie. Czasem wystarczy spojrzeć przez okno, zatrzymać się chwilę na przystanku, zjechać samochodem na pobocze, przejść się za róg bloku, czy też podejść kilkanaście metrów na pobliską łąkę. Wygospodarować chwilkę czasu na to by móc zerknąć na charakterystyczne palety barw, na podświetlone chmury i zmieniający się wokoło krajobraz. Dać sobie czas na chwilowy odpoczynek, medytację, zamyślenie. Najzwyczajniej zwolnić to i tak bardzo szybkie tempo naszego życia. Wyrzucić z siebie na chwilę troski zebrane w ciągu dnia by uwolnić nasze ciało od napięć powstałych w ciągu stresującego dnia. Zapomnieć o codziennej rutynie, nabrać energii i ujrzeć piękno nadchodzącego jutra!

Miałam to szczęście iż mogłam podziwiać zachody słońca w różnych sceneriach i w wielu zakątkach świata. Poniżej przedstawię te, które najbardziej zapadły mi w pamięci. Chociaż muszę przyznać, że zdjęcia nie oddają tego co zastałam na miejscu. Nie posiadam również aparatu fotograficznego dlatego zdjęcia zrobione telefonem nie oddają tego co można by było wydobyć odpowiednim sprzętem i przez doświadczonego fotografa którym niestety nie jestem.

NAMIBIA

Numerem jeden na mojej liście jest jak na razie Namibia. W tym kraju zachody słońca bywają naprawdę spektakularne. Ten Afrykański horyzont kryje w sobie coś, co pozostaje niezapomnianym przeżyciem i pozostawia wyjątkowe wspomnienia. To niczym malowanie nieba w tak wyrazistych barwach praktycznie każdego wieczoru – widok, który zapiera dech w piersiach.

To, jak wyjątkowe są tutaj zachody słońca i jak piękna jest Namibia, można w pełni ocenić tylko będąc tu osobiście. Najlepszą opcją jest spędzenie nocy na pustkowiu. Miałam możliwość doświadczyć tego wiele razy podczas wyprawy do Namibii wraz z ludźmi, z którymi podróżowałam. Rozbicie namiotu na skalistej pustyni czy na rozległej sawannie to z pewnością coś, co pozwala w pełni cieszyć się pięknymi widokami i otaczać się naturą.

Można również w tym czasie poobserwować Drogę Mleczną, oraz tutejsze zwierzęta. Takie doświadczenia zostają w pamięci na zawsze!

BRAZYIA

Na drugim miejscu mogę śmiało zapisać cudowne wspomnienia z zachodów słońca nad rzeką Javari, leżącą na granicy Brazylii i Peru. Jest to prawy dopływ Amazonki. To wyjątkowo piękne miejsce na ziemi, otoczone naturą i zwierzętami w ich naturalnym środowisku, które zaoferowało mi niezwykle spektakularne zachody słońca – takich nigdzie indziej nie widziałam.

Kolory na niebie potrafiły zmieniać się z minuty na minutę – od żółci, przez róż, granat – a wszystko to można było podziwiać z łodzi lub kajaku, pływając po rzece i wypatrując różowych oraz szarych delfinów.

MORZE BAŁTYCKIE

Wcale nie trzeba daleko jeździć, by móc zobaczyć wyjątkowo piękne zachody słońca. Choć promem przemierzałam nasze morze wielokrotnie, to dopiero podczas podróży do Szwecji udało mi się podziwiać wyjątkowo piękny zachód słońca, który rozlewał się na całe morze i niebo.

Wszędzie dookoła były palety kolorów – od żółci po delikatną czerwień a nawet róż. Nie można było przejść obok takiego zjawiska obojętnie!

JORDANIA

W moim zestawieniu znalazła się również Jordania. Wracając z Petry do umówionego miejsca spotkania z innymi współtowarzyszami podróży, miałam okazję – podczas oczekiwania na nich w pobliskiej miejscowości – podziwiać rozlewające się połacie słońca zza gór. Wszystko to na żywo robiło naprawdę ogromne wrażenie.

Czasami żałuję, że nie posiadam lepszego sprzętu fotograficznego, by móc w pełni uchwycić na zdjęciach to co oddaje natura. Z drugiej strony w podróżowaniu nastawiam się na pełen minimalizm – coś za coś, ale w pamięci zawsze pozostanie.

MAJORKA

Znaleźć się na tej wyspie to już szczęście, a co dopiero móc zjeść kolację w takim miejscu, przy cudownym zachodzie słońca. Nie ma co ukrywać – właśnie taką wielką szczęściarą jestem i teraz mogę przechowywać w swojej pamięci te cudowne chwile spędzone na rozmowach z Hiszpanami, a także z ludźmi z Niemiec, Polski i nie tylko.

To właśnie dzięki ludziom często mam możliwość doświadczać i podziwiać wyjątkowe miejsca na ziemi.

KARTAGENA/KOLUMBIA

Może zdjęcie nie jest zbyt spektakularne,  a zachód słońca był tutaj całkiem  przeciętny, mimo to ten wieczór zapadł mi bardzo mocno w pamięci. Czy można sobie wyobrazić coś bardziej relaksującego po kilku dobach spędzonych w samolotach, autobusach, pociągach i samochodzie. Aby dotrzeć do tego miejsca ze swojego domu naprawdę musiałam włożyć sporo wysiłku, pokonując kilka lotów i trasę na lotnisko do Warszawy, skąd zaczynałam swoją przygodę po raz drugi z tym krajem. To właśnie tutaj, na tej plaży, podczas pięknego zachodu słońca pewna Kolumbijka rozmasowała moje plecy w taki sposób, że do tej pory gdy tylko o tym pomyślę mam ciarki na swoim ciele. Cudowne ręce uleczyły moje napięcie zbierające się od dłuższego czasu i dalsza podróż stała się o wiele łatwiejsza. Masaż w takich okolicznościach to podwójny rarytas dla ciała i duszy.

COSTA DORADA

To miejsce również zapadło mi w pamięć – do tego stopnia, że  postanowiłam tutaj wrócić po raz kolejny. Zaplanować kolację przy zachodzie słońca oraz nocleg pod gołym niebem, wśród pięknych plaż otoczonych klifami. Nie udało mi się zrobić ładnego zdjęcia, ale uwierzcie mi – to miejsce ma wiele do zaoferowania tym, którzy kochają piękno i naturę.

Mam na myśli dokładnie to miejsce ze zdjęcia, gdyż to właśnie tutaj można podziwiać najbardziej spektakularne zachody słońca –  a wszystko to w otoczeniu klifów, plaży i drzew. Cap de Salou ma do zaoferowania wiele malowniczych plaż, które skradły moje serce. To idealne miejsce na relaks i odpoczynek. Zachody słońca w tym miejscu zachwycają i są niezwykle urokliwe!

JEZIORO DĄBIE

Na koniec wisienka na torcie. Zapewne spodziewaliście się, że będzie to jakieś miejsce z egzotycznych krajów, a tu proszę – nasza ukochana Polska i to całkiem blisko mojego miejsca zamieszkania. Tę plażę mogę spokojnie polecić jako oferującą romantyczne zachody słońca. Jest idealna, by wziąć ze sobą kocyk, butelkę wina i kieliszki.

Jest tam na tyle przestrzeni i pięknych widoków, że bez obaw można udać się na typową randkę we dwoje czy też świętować z koleżanką jakieś ważne życiowe wydarzenie!

Takich miejsc, którymi się zachwycałam, jest oczywiście o wiele więcej,  ale starałam się wybrać te, które jednak najbardziej zapadły w moją pamięć i skradły moje serce.

Dzisiaj wybrałam się do Andechs, małej miejscowości w południowych Niemczech. Leży ona w pobliżu jeziora Ammer przy którym obecnie się zatrzymałam na dłuższy pobyt. A mianowicie pomieszkuję sobie i prowadzę spokojne życie. Zawsze chciałam zobaczyć jak to jest żyć bez pośpiechu z dnia na dzień bez żadnych wyzwań, pędu i obowiązków które zawsze miałam w Polsce. Jednym słowem spełniam swoje kolejne marzenie z mojej listy „1000 marzeń.” Mianowicie bez pośpiechu gotuję, sprzątam, robię zakupy i jeżdżę na rowerze podziwiając okoliczne tereny.

Zatrzymałam się w górnej Bawarii i to właśnie tutaj jedną z głównych atrakcji jest Klasztor Benedyktynów leżący na malowniczym wzgórzu (Heiliger Berg)

Jego historia sięga końca XIV wieku. W drugiej połowie XVII wieku klasztor wraz z kościołem został prawie doszczętnie strawiony przez pożar. Po odbudowaniu uzyskał swój nowy wygląd z charakterystyczną barokową wieżą. Mnisi benedyktyni na „Świętej Górze Bawarii” opiekują się jedną z najstarszych pielgrzymek w Bawarii.

To miejsce jest celem licznych pielgrzymek z całego kraju. Największym biznesem w opactwie jest browar klasztorny Andechs.. Kloster Andechs, jest znany z ważonego tu przez benedyktynów od przeszło pięciu stuleci w przyklasztornym browarze wyśmienitego piwa.

Jest on największym z nielicznych autentycznych browarów klasztornych w Niemczech, prowadzonych przez wspólnotę religijną. Ten złoty napój można skosztować w znajdującej się na terenie klasztoru gospodzie lub piwiarni. Przyciąga rzeszę turystów i mieszkańców, którzy chętnie korzystają z ich kuchni wszystko popijając  browarem.

Andechs to miejsce spotkań różnych grup społecznych i kościelnych. Na czele wspólnoty od 2003 roku stoi Opat Johannes Eckert. Z góry można podziwiać piękne widoki, w tym również na Alpy od strony Wirtsgarten. Cały teren można przejść wokoło a na dole jest spory parking dla samochodów.

Bergstraße 2, 82346 Andechs

To był całkowicie spontaniczny wyjazd, kilka wymienionych zdań i decyzja została podjęta. Od dawna korciło mnie pojechać w tamte tereny, ale zawsze jakoś brakowało czasu, albo wybierałam bardziej odległe zakątki, jak inne państwa. Całkiem niespodziewanie pokierowało mnie pod Białoruską granice w całkowitą ciszę i mnóstwo zieleni. W czwartek zaraz po obiedzie wyruszyłam do Gdańska, gdzie spędziłam jedną noc rozkładając sobie w ten sposób trasę praktycznie na pół. Normalnie nie planowałabym jazdy przez to miasto, ale stąd zabierałam kompankę mojej podróży. Na miejsce dotarłam po godzinie dwudziestej pierwszej i oczywiście zamiast położyć się spać by być wypoczętą na kolejny dzień długiej jazdy, pogaduchom nie było końca. Tak to już bywa, gdy człowiek spotka się z kimś po dłuższym czasie.

W trakcie oczekiwania na moją koleżankę, aż skończy pracę, oczywiście wykorzystałam okazję i udałam się na plażę w towarzystwie mojej córki, którą ze sobą zabrałam. Mimo, że pogoda płatała nam figle spacer brzegiem plaży został zaliczony. Nawet udało się nam zjeść gofry, chociaż przy takim wietrze nie było to łatwe. Takie czasy, dobrze, że cokolwiek było otwarte i choć troszkę można było poczuć nadmorskiego klimatu. Po krótkiej fascynacji i chłonięciu beztroskich chwil w otulinie naszego morza wróciłyśmy, aby zjeść obiad.

Następnie ruszyłyśmy w nieznane mi tereny, których jeszcze nigdy nie miałam okazji podziwiać. Mając tylko adres i zdjęcie domku, który znajdował się w środku lasu. Nie do końca byłam pewna czy dotrzemy w wyznaczone miejsce zwłaszcza, że trasę końcową pokonywałyśmy już nocą. Moje przeczucie jednak było dobre, gdyż oczywiście nawigacja musiała zrobić nam psikusa. Numer posesji nie zgadzał się z tym co nam wskazywała. Takich przypadków miałam już mnóstwo w swoim życiu. Tym razem pomyliła się tylko o jakieś pół kilometra ale raz się zdarzyło, że w centrum miasta urządzenie wskazywało adres o pięć ulic dalej. Zawsze twierdziłam, że oprócz technologii należy używać rozumu ha ha ha. Co prawda ułatwia nam życie, ale jak widać nie zawsze można jej zaufać. Domek znajdował się w lesie a na dworze panowała całkowita ciemność. Widok ten ożywił pewne wspomnienia z dawnych lat, gdy jechałam do centrum wypoczynku ” Leśne Wrota”. Piękne miejsce położone  w lesie nad jeziorem Klebarskim. Ale zanim się zorientowałam, że jest takie piękne musiałam pokonać drogę przez las w totalnej ciemności i późnych godzinach wieczornych, a nawet nocnych. Pamiętam jak kompletnie nie wiedziałam czego się spodziewać. To była jazda w ciemno oczywiście z rezerwacją, ale grzecznościowo byliśmy przyjęci w bardzo późnych godzinach. Gdy tylko z głębi lasu wyłonił się zarys budynku byłam bardzo szczęśliwa. Nie uśmiechało mi się błądzić z dzieckiem po lesie. Gdy tylko przekroczyłam próg wielkich skrzypiących drzwi, które w nocy brzmiały przerażająco moim oczom ukazał się półmrok w sporym holu. By nie robić hałasu wraz z panią, która nas przywitała ruszyliśmy w tym półmroku na pierwsze piętro, gdzie mieliśmy do wyboru dwa pokoje. Pierwszy kompletnie nie przypadł mi do gustu. Za to zbliżając się do drugiego, oczywiście bez oświetlenia, nagle na samym końcu korytarza zaczęła skrzypieć podłoga, niczym w starym zamczysku. Dodatkowo wystrój wnętrza robił swoje, co wpływało na wyobraźnię. Na samym końcu korytarza stała szafa w starym stylu, miała na wpół otwarte drzwi, co dodatkowo robiło wrażenie. Za to po przespanej nocy, gdy tylko podeszłam do okna ujrzałam harmonijną kompozycję niepowtarzalnego otoczenia. Gdy tylko to ujrzałam w kilka minut znalazłam się na zewnątrz chłonąc klimat tego miejsca i przepiękne widoki. Tutaj było całkiem podobnie. Gdy tylko zajechałyśmy na miejsce oczom ukazała się pusta droga i gęsty mroczny las otaczający domek w którym miałyśmy nocować. Następnego dnia wszystko nabrało innego wylądu, przeciskające się promyki słońca przez korony drzew nadawały pięknego blasku. O poranku można było obserwować jak wszystko budzi się ze snu. Bez pospiechu ruszyliśmy na zwiedzanie tych pięknych okolic prawie nie naruszonych przez człowieka. A to kocham najbardziej. Natura jest w moim życiu bardzo ważna i doskonale zdaję sobie z tego sprawę, że bez niej nie jesteśmy w stanie istnieć. W tak pięknych okolicach miałyśmy możliwość spędzenia trzech nocy, a za dnia podziwiać okoliczne tereny. Wieczorem zaś relaksowaliśmy się grillując nawet, gdy aura nam nie sprzyjała. Warunki były do tego idealne, wszystko przystosowane na każdą pogodę. Oczywiście wybraliśmy się do Białowieskiego Parku Narodowego, ostatniego pierwotnego lasu w Europie i ostoi żyjących na wolności żubrów z nadzieją, że gdzieś po drodze uda nam się je zobaczyć. Niestety nasze poszukiwania okazały się niepowodzeniem. Mimo, że oprócz parku odwiedziliśmy wszystkie miejsca polecone przez lokalną przewodniczkę, która doskonale wiedziała, gdzie można je spotkać, i tak okazało się, że przyjechałyśmy za późno. Zaczynał się już sezon w którym chowały się przed człowiekiem. Zimową porą wychodzą znacznie częściej.

Spacerowaliśmy pasem drogi granicznej z Białorusią, odwiedziliśmy cmentarz ewangelicki ukryty w lesie po dawnych mieszkańcach, jedynej pozostałości dawnej wsi Czoło założonej w pierwszej połowie XIX wieku przez osadników z terenów dzisiejszych Niemiec. Na cmentarzu znajduje się kilka nagrobków z krzyżami. We wsi tej mieszkało prawdopodobnie kilkanaście rodzin, obecnie mieści się tutaj strażnica białoruskich pograniczników. Byliśmy wokół uroczyska Głuszec – dawnej ostoi głuszców. Szlak zaczyna się we wsi Stare  Masiewo, przez Polane Masiewską, bory bagienne, obok ekspozycji leśnej kolejki wąskotorowej, którą oczywiście podziwialiśmy. Do kolei wąskotorowych mam pewien sentyment, a to dlatego, że jako dziecko przemierzałam nią co tydzień kilkanaście kilometrów. Oczywiście nie w tych rejonach, ale zawsze jednak wewnętrzna ciekawość pozostaje. Odwiedziliśmy również cmentarz Kirkut założony w I p. XIX wieku. Bardzo dobrze zachowany żydowski cmentarz, co rzadko się zdarza. Dokonywano na nim pochówku Żydów z Narewki, Hajnówki i Białowieży, ale również i Szereszewa i Świsłoczy. Jeden z kamieni nagrobkowych został wykonany z labradorytu niezwykle rzadkiego materiału spotykanego na Kaukazie. Macewy zachowały się w dobrym stanie a najstarsza pochodzi z 1851 roku. Udaliśmy się również nad jezioro Siemianowskie, którego nazwa pochodzi od pobliskiej miejscowości Siemianówka. Zaporowy zbiornik wodny powstał w wyniku spiętrzenia wody zaporą ziemną zbudowaną w przewężeniu doliny w rejonie Łuka i Rybaki. Zbiornik ten znajduje się na obszarze objętym projektem Zielonych Płuc Polski.

Kolejnym miejscem, które odwiedziliśmy była wieża ciśnień, przy stacji kolejowej Białowieża Towarowa, wybudowana na potrzeby cara Mikołaja II  w 1903 roku służącej do wyładunku towarów i zawracania pociągów jak również do przyjazdów zaproszonych gości na uroczyste polowania. W zabytkowej wieży ciśnień powstały Apartamenty Carskie, które można wynająć na nocleg. Białowieska kolej funkcjonowała przez blisko sto lat. W 1986 roku budynek dworca kolejowego wpisany został do rejestru zabytków. Na terenie tym również znajduje się restauracja Carska. Usytuowana jest w zabytkowym budynku dworca kolejowego. Charakter i wystrój wnętrz nawiązuje do czasów carskich. Polecana dla wszystkich smakoszy kuchni polsko – rosyjskiej i miłośników architektury  schyłku XIX wieku. W stojącym na torze składzie pociągu, który mieliśmy okazję podziwiać, znajdują się luksusowe wagony stylizowane na carskie saloniki.

Na pewno warto odwiedzić Park Pałacowy o którym jeszcze nie wspomniałam. Można przechadzać się tam po reprezentacyjnym drewnianym moście, przy okazji podziwiając z dwóch stron staw, który z lotu ptaka przypomina skrzydła motyla. Warto również zobaczyć Dworek Gubernatora, najstarszy budynek w polskiej części Puszczy Białowieskiej. Park jest świetnym miejscem do odpoczynku, jak i również do aktywnego spędzania czasu. Niestety do dalszej części, gdzie znajduje się Muzeum Przyrodniczo-Leśne Białowieskiego Parku Narodowego oraz wysoka wieża obserwacyjna już nie doszliśmy, gdyż rozpętała się mocna ulewa. Spacer podczas tak silnych opadów deszczu mijał się z celem zwłaszcza, że nikt z nas nie posiadał płaszcza przeciwdeszczowego. Podczas tego wyjazdu mieliśmy również okazje podziwiać wiele innych miejsc, które nie są zabytkami, ale zachwycały również swoim urokiem. Białowieża to miejsce magiczne, region, który ma swój niepowtarzalny urok. Mieliśmy okazję próbować tutejszych miodów smakowych, wędzonych wędlin przez okolicznych mieszkańców jak również naturalnych musów. To był świetnie spędzony czas w bliskości z naturą, bez pośpiechu odpoczywając od zgiełku wielkiego miasta.

Myślę, że tych miejsc nie trzeba polecać. Są to wartości przyrodnicze, które przyciągają rzesze turystów.

Będąc w Bogocie miałam możliwość zwiedzić muzeum złota. I choć ogólnie nie przepadam za muzeami, ponieważ nie leży to w mojej naturze, tak to przypadło mi bardzo do gustu. Wręcz można powiedzieć, że nawet byłam zachwycona. Jest to największe i najbogatsze na świecie muzeum sztuki złotniczej kultur prekolumbijskich. Położone w zabytkowej części stolicy Kolumbii o pięknej nazwie La Candelaria. Powstało w 1939 roku i jest sponsorowane przez Narodowy Bank Kolumbii – Bank Republiki. Wraz z moimi współtowarzyszami podróży udaliśmy się do niego pieszo z Placu Bolivara. Jego pełna nazwa to “Museo del Oro del Banco de la República” i z pewnością jest warte odwiedzenia. Nie wiem czy zawsze jest tam tylu odwiedzających, ale my chwilkę staliśmy w kolejce, po czym od razu udaliśmy się na górę, zwiedzać to co miało nam do zaoferowania, każdy w swoim tempie. Można tam znaleźć sporo cennych eksponatów, zacnych wykopalisk i pięknych fotografii. Podziwiać artefakty kultury Zipa, Tayrona, Quimbaya, Muisca, Tolima,  i innych. Kolekcja zawiera ponad 36 000 eksponatów wyrobów złotniczych kultur prekolumbijskich. W poszczególnych salach możemy zobaczyć “Ludzie i złoto w czasach prekolumbijskich” , “Obróbka metali”, ’Tratwę Muisca’ symbolizującą jedną z największych legend – skarb El Dorado, słynne ’Popporo Quimbaya’ czy pomieszczenia poświęcone wierzeniom ludów i ich rytuałom. Wszystko to mieści się na kilku piętrach, a samo muzeum robi naprawdę niesamowite wrażenie. Niestety zdjęcia kiepskiej jakości robione telefonem za co przepraszam.

Calle 16 No. 5-41, Bogota, 1 Colombia .

Pamiętam moją pierwszą wizytę na Wannsee podczas, której akurat zajechałam na śniadanie. Było ono podane na dużym tarasie z widokiem na jezioro, gdzie od samego rana można było zobaczyć przepływające kajaki, jachty, czy również małe statki wycieczkowe a nawet ludzi pokonujących jezioro wpław. W pierwszym momencie widok ten nie wiem dlaczego ale od razu skojarzył mi się z moim pobytem w Portugalii. Było to bardzo dawno temu i można by rzec, że uleciało z pamięci. Otóż wspomnienia ożywiły się na tyle, że z uśmiechem na twarzy przypominałam sobie obrazy w mojej pamięci. W pierwszej chwili przypomniał mi się widok z naszego wielkiego tarasu, który znajdował się na samej górze apartamentowca skierowany na Ocean Atlantycki. Algarve słynie z długich, szerokich i złocistych plaż z ciepłym klimatem na które w tamtym momencie mogłam patrzeć bez końca.
To cudowne uczucie, kiedy zaraz po przebudzeniu można wyjść na taras i rozkoszować się pięknym widokiem, zarazem świeżym powietrzem lekko zmąconym mgłą, która rozmywała się w trakcie spożywanego śniadania pod chmurką. Z minuty na minutę oczom ukazywał się coraz to dalszy horyzont, aż w końcu można było zobaczyć wyraźne zarysy fal.
Wieczorem ponownie można było się delektować cudownym ciepłym powietrzem przy blasku rozstawionych świec i księżyca, który oświetlał okolice. Ten kadr niczym z filmów zapisany jest w mojej głowie bardzo wyraźnie. Nie dane jest nam przeżywać takie piękne chwile i momenty naszego życia na co dzień. Zapewne dlatego są one takie cudowne i wyjątkowe, i powinniśmy się nimi delektować. Ja akurat jestem osobą, która wychwytuje takie momenty będąc niczym spragniona i wygłodniała pięknych kadrów i wspomnień.
Dlatego to śniadanie również pozostało w mojej pamięci z okrągłym stołem zastawionym różnymi pysznościami, który jeszcze bardziej zdobił ten taras i całą jego otoczkę. Ale najpiękniejsze chwile to te, w których można spotkać się ze swoimi bratnimi duszami i podzielić się wszystkim tym co mamy w sercu. Dlatego bez żadnego zastanawiania się od razu postanowiłam tutaj przyjechać i delektować się tym, co życie było mi w stanie zaoferować na ten moment. Wyjazd w pewien sposób był spontaniczny, co prawda nie była to Ameryka czy inne odległe zakątki świata ale otrzymałam równie piękne wrażenia i przeżycia. Tak naprawdę nie ważne jest miejsce tylko to z kim się tam znajdujesz. Żadna sceneria poza oczywiście pięknymi widokami zapierającymi dech w piersiach nie da tylu pięknych wspomnień co czas spędzony z odpowiednimi ludźmi. Takimi z którymi masz wspólny język i od razu czujesz, że to jest twoja bratnia dusza. Zapewne każdy z was spotkał w swoim życiu osoby z którymi nie mieliście wspólnych tematów i takie z którymi od pierwszego momentu byliście niczym dwie papużki nierozłączki. Czuliście się tak jakbyście znali się od lat i byli najlepszymi przyjaciółmi. Tak było w tym przypadku. Będąc na dalekich ziemiach Ameryki Południowej nie wiedząc tak naprawdę co mnie tam spotka i jak ta cała podróż się potoczy mimo jakiegoś planu podróży, spotkałam osobę z którą od razu połączyła mnie pewna więź. Choć widziałyśmy się pierwszy raz w życiu wszyscy myśleli, że jesteśmy przyjaciółkami od lat. Pewnie czytając to teraz zastanawiasz się co ma to wspólnego z wyjazdem na Wannsee. Otóż dla takich osób nie ważne są odległości i kilometry. Dla chcącego nie ma żadnych przeszkód do tego aby móc się spotkać i kontynuować to co powstało. Wsiadłam w samochód odsuwając wszystko na boczny tor, oczyszczając swój umysł i zabierając pozytywne nastawienie ze sobą. Ciesząc się tym wyjazdem ruszyłam przed siebie gdzie po drodze nie obyło się bez niespodzianek. Trasa okazała się być cała w remontach z ciągłymi zwężeniami i utrudnieniami w ruchu. Pierwszy korek był najgorszy. Czterdzieści minut postoju bez żadnego poruszenia się w przód kołami. Pewnie dawno temu denerwowałabym się i klęła pod nosem na fatalne warunki jazdy, ale dziś całe szczęście, że już reaguję na takie sytuacje swoistym, spokojem. Słuchając „dojczlandzkiej” muzyki podziwiałam i obserwowałam innych uczestników ruchu drogowego. Do celu dotarłam po 4,5 godzinach zamiast po dwóch. Cóż czasami tak bywa i nie jesteśmy tego w stanie przeskoczyć. Mimo wszystko cieszyłam się z tego, że dotarłam na miejsce bez żadnej innej niespodzianki, bo przecież zawsze mógłby mi się zepsuć samochód albo mogłabym złapać gumę. Życie nabiera piękniejszych barw gdy spojrzymy na nie w inny sposób. Po dotarciu z wielką radością przywitałam się ze wszystkimi a zwłaszcza z moją przyjaciółką i zaczął się dla mnie czas relaksu, odpoczynku, biesiady, wspólnych rozmów oraz poznawania nowych osób. Pierwszego dnia nasze spotkanie odbyło się w dwanaście osób wśród których muszę przyznać, że trochę ciężko było mi się odnaleźć. Nie dlatego, że nie miałam o czym, z nimi rozmawiać albo ktoś mi się nie spodobał. Uwielbiam ludzi, spotkania i wspólnie spędzany czas, wręcz nawet można powiedzieć, że kocham ludzi i uważam, że od każdego można się czegoś nauczyć oraz dowiedzieć, zainspirować czy choćby nawet uświadomić sobie, że tak bym nie chciała czynić czy postępować. Każdy jest w stanie nam coś przekazać. Ja po prostu nie znam języka niemieckiego. Przeszkodą był język, którego nigdy się nie uczyłam i mimo największych chęci zrozumienia bariera językowa robiła swoje. Z konwersacji rozumiałam co trzecie – czwarte słowo co dawało mi jakiś tam obraz możliwości domyślania się o czym rozmawiają ale to nie dawało mi swobody w zrozumieniu danego kontekstu rozmowy. Chociaż muszę przyznać, że w tym roku i tak już było lepiej niż w poprzednim, wtedy rozumiałam tylko kilka słów. Obecnie trochę żałuje, że nie uczyłam się go wiedząc, iż Niemcy są naszymi sąsiadami i zapewne prędzej czy później by on się przydał. Z pomocą przyszło mi porozumiewanie się w języku angielskim w którym orłem to ja nie jestem ale zawsze to coś. Niestety nie z każdym w tym języku mogłam porozmawiać. W taki sposób wytężając swój umysł w cudownym nastroju wieczór upłynął mi bardzo szybko.

Z samego rana gdy tylko obudziły mnie przedostające się promienie słoneczne do środka jachtu na którym spałam oraz usłyszałam śpiew ptaków wstałam aby zażyć porannej kąpieli w jeziorze. Coś pięknego gdy można poczuć otulającą nas naturę od samego rana. Jak tylko poczułam się już rześko postanowiłam jeszcze przed śniadaniem popływać biorąc sup. Była to najlepsza pora ponieważ z samego rana nie ma tak wielu pływających kajakarzy czy jachtów. W ciszy i z relaksem mogłam się wsłuchiwać w naturę podziwiając piękne widoki kolejno ukazujących mi się zakamarków małego Wannsee (Kleiner Wannsee) oraz szlifować swoją naukę pływania na desce płynąc w stronę Pohlesee. Oczywiście nie mogłam przesadzić z odległościami ponieważ moje zdolności już nie są takie jak kiedyś i muszę uważać na swoje poczynania wsłuchując się w ciało.

Po powrocie wszyscy zjedliśmy śniadanie w przepięknym plenerze wśród zieleni i blasku wody zajadając się darami natury prosto z ogródka i nie tylko. Nasze rozmowy przeciągnęły się do południa po czym udaliśmy się razem trochę popływać jedni wpław inni na deskach czy dmuchanych gadżetach. Po południu dotarło do nas większe grono wśród których znajdowali się również Polacy. Na ich widok bardzo się ucieszyłam, jak to miło usłyszeć swój język na obczyźnie pomyślałam. Od tamtej chwili rozmowom nie było końca. Zasiadając do wspólnie zastawionych stołów biesiadowaliśmy do późnych godzin nocnych nad brzegiem jeziora przy blasku księżyca i połyskującej się tafli wody, z pięknymi odgłosami dobiegającymi z otaczającego nas łona natury.

Kolejnego dnia tuż po śniadaniu udaliśmy się w rejs jachtem zwiedzając okolice jednego z najsłynniejszych jezior w Berlinie. Kiedy tylko wpłynęliśmy na wody dużego Wannsee (Großer Wannsee) moim oczom ukazały się rozległe połacie. Jezioro stanowiące zatokę rozlewiska Haweli o powierzchni 2,7 km 2. zwane również Strandbad jest największym kąpieliskiem Berlina o ponad stuletniej tradycji.

Nigdy wcześniej nie widziałam takiej ilości pływających i cumujących jachtów na raz. Moje oczy pochłaniały wszystko co było dookoła widoczne. Głowa obracała się za każdą żaglówką, która miała coś odmiennego w swoim wyglądzie a było ich całkiem sporo. Niektóre z nich miały całkowicie własne indywidualne projekty, których nigdy w życiu wcześniej nie widziałam. Moja ciekawość nie miała końca. Z jednej strony starałam się uczestniczyć w rozmowie, która miała miejsce wśród naszej całej załogi sporego jachtu a z drugiej strony mój wzrok i myśli koncentrowały się na tych pięknych widokach poza burtą. Chłonęłam wszystko naraz będąc wdzięczna za to, że mogłam znajdować się w tym miejscu. Ta przestrzeń na którą wypłynęliśmy wywarła na mnie ogromne wrażenie.. Z oddali było widać piękne zadbane posiadłości prześcigające się swoim urokiem i elegancją. Równo przystrzyżone trawniki, idealnie wykończone ogrody wszystkich posesji rywalizowały ze sobą niczym w jakimś konkursie na najpiękniej się z nich prezentujący.

W świetnym towarzystwie podziwiałam również obiekty wpisane na listę światowego dziedzictwa kultury oraz mogłam podziwiać dom Angeliny Jolie i Brada Pitta w którym mieszkali gdy Brad pracował nad filmem „Inglorious Bastards” w reżyserii Quentina Tarantino. Posiadłość Palais Parkschloss to luksusowa willa mająca 30000 stóp, mały port i lądowisko dla helikopterów która robi niesamowite wrażenie. W taki sposób podziwiałam zamki, niewielkie dworki, parki i bajkowe rezydencje poznając przy tym historię Poczdamu i znanych osobistości, przemierzając piękno okolicznych jezior jak Havela, Glienicker Lanke, Griebnitzsee, Stölpchensee, czy Prinz-Friedrich-Leopold- Kanal i wiele innych. Cudownie chwile spędzone w świetnym towarzystwie pozostawiające mnóstwo pięknych wspomnień do mojej kolekcji.

Zastanowić się co dalej i podjąć konkretne decyzje aby nie stać w miejscu. Po drodze nawet nie było takich strasznych korków ale zapewne dlatego, że dosyć późno wyjechałam. Czym bardziej się przybliżałam do obranego celu, tym coraz większe chmury kłębiły się na horyzoncie. A ja zastanawiałam się czy będzie mi dane usiąść spokojnie na plaży. Po zaparkowaniu auta postanowiłam w pierwszej kolejności coś zjeść. Niewiele myśląc ruszyłam w stronę Pustkowa mając nadzieję, że tam na pewno nie spotkam nikogo znajomego. Niestety moje zamiary chyba zbyt mnie przerosły i bardzo szybko okazało się, że muszę zmienić swoje plany. Nie chciałam nadwyrężać swojego ciała i postanowiłam jednak pozostać w Pobierowie. Ostatnio moja kondycja i sprawność pozostawia wiele do życzenia. W momencie gdy postanowiłam nie przemieszczać się dalej moim oczom ukazały się domowe obiady.

To była pierwsza rzecz, która w tym momencie była mi potrzebna. Nie miałam ochoty na nic wyszukanego a wszelkie fast-foody ostatnio unikam szerokim łukiem zwłaszcza, że dwa razy w ostatnim czasie sobie pozwoliłam zgrzeszyć. Świadomość tego co mi szkodzi pozwala na zachowanie wewnętrznego spokoju i nie mam problemu  z omijaniem takich miejsc. Gdy śmierć zagląda nam do oczu wiele rzeczy postrzegamy w inny sposób. Nabieramy większej wartości do tego co kiedyś uważaliśmy za głupotę, doceniamy bardziej życie, i szanujemy każdy dzień tak jakby miał być on ostatnim. Wszystko nabiera innego znaczenia a każda chwila staje się dla nas darem. Dlatego mimo wszystko cieszyłam się tym, że mogę spędzić dzień w tak cudownym miejscu. Napawałam się radością, że zaraz po zjedzeniu posiłku będę mogła posłuchać szumu fal i poczuć ten ciepły dotyk miękkiego piasku. Przemierzając główną ulicą po drodze mijałam całe tłumy ludzi, mając nadzieję, że uda mi się znaleźć wolny stolik i będę mogła szybko się posilić, zwłaszcza że moje ciało już dawało sygnały aby je nakarmić. Bar Wachta okazał się być dla mnie łaskawym i miałam możliwość bardzo szybko zapełnienia swojego brzucha. Obsługa była bardzo ekspresowa i miła ale nic nie mogę napisać o wyglądzie lokalu. Byłam niczym nieobecna nie zwracając uwagi na tak błahe rzeczy. Moje myśli krążyły wokół innych tematów. W oczekiwaniu na swoje zamówienie zwróciłam tylko uwagę na to, że jestem jedyną osobą, która siedzi przy stoliku sama. Pamiętam jak kiedyś miałam z tym problem, moja nieśmiałość była tak wielka, że wstydziłam się iść gdzieś sama. Teraz na szczęście jestem wolna pod tym względem i bez problemu poruszam się w wielu miejscach sama. Kocham samotność tak samo jak uwielbiam spędzać czas z ludźmi. Kiedy dajemy sobie czas w samotności poznajemy siebie i wiele możemy się o sobie dowiedzieć. Po posiłku ruszyłam w stronę plaży nie mogąc się już doczekać tych widoków. Gdy tylko moim oczom ukazały się fale moje oczy od razu nabrały blasku a na twarzy pojawił się uśmiech.

To był dopiero mój drugi raz w tym roku nad morzem. Zawsze rok w rok byłam w sezonie przynajmniej kilkanaście razy, potrafiłam wsiąść w auto bez żadnego planowania, zastanawiania się i przyjechać w to miejsce tak jakbym przynajmniej wybierała się z prawobrzeża do centrum miasta. Już po zaledwie kilku minutach wpatrywania się w wodę poczułam to ukojenie, poczułam całą sobą miejsce, które pozwala mi się wyciszyć. Rozłożyłam koc, ściągnęłam ciuchy i położyłam się z zamiarem poczytania książki.

Ból nie pozwalał mi na znalezienie wygodnej dla mnie pozycji. Przekręcałam się kilka razy tak aby znaleźć najmniej obciążającą dla siebie pozycję. Abym odczuwała jak najmniej bólu, który w ostatnim czasie i tak już mnie bardzo wykańczał. Moim oczom ukazały się siniaki, które pokrywały znaczną część mojego ciała. W następnej kolejności ujrzałam blizny, które można powiedzieć, że chyba już zaczęłam dawno kolekcjonować tracąc całkowicie rachubę ile ich mam. Leżąc na plecach mój wzrok zatrzymał się w jednym miejscu. Jest to jedyna pozycja w jakiej ukazuje mi się moje skiereszowane żebro, spojrzałam na nie mimowolnie przypominając sobie dzieciństwo. Popatrzyłam na siebie jeszcze raz lustrując swoje ciało i przypominając sobie jak patrzyli się na mnie ludzie, kiedy spacerowałam brzegiem plaży. W tej samej chwili pomyślałam sobie, że to nic dziwnego skoro miałam na sobie krótkie spodenki a moje nogi i ręce wyglądały niczym po starciu z bykiem. Tego dnia było tak gorąco, że miałam gdzieś czy ktoś zobaczy jak wygląda moje ciało. Nie chciałam po raz kolejny dusić się w długich spodniach i rękawach tylko dlatego, że ktoś coś o mnie pomyśli. Mimo napływających łez do oczu, które cisnęły się za wszelką cenę postanowiłam trochę poczytać aby móc rozproszyć swoje myśli i ustawić je na taki tor abym później mogła się zastanowić nad tym co dalej. Co dalej zrobić ze swoim życiem. I jakie kroki podjąć aby niczego później nie żałować. Miejsce do tego miałam idealne zwłaszcza, że rozłożyłam się z kocem koło trzech osób słuchających sobie muzyki lecącej delikatnie z głośnika ustawionego na ich kocu. Czegoż więcej mogłabym pragnąc tego dnia? Chyba tylko tego wyczekiwanego zachodu słońca na który już się nie mogłam doczekać.