Ja takie posiadam. Chociaż było już ich mnóstwo to jednak gdzieś z tyłu głowy zapisały się takie, które najbardziej mnie urzekły. Które zachowały się w mojej pamięci na lata. W każdym zakątku świata są one inne ale równie piękne i wyjątkowe. Zawsze zachwycające, a szczególnie te nad wodą, odbijające się z cudowną paletą barw, ale za każdym razem jednak różne. Bywają bardzo różnorodne pośród pól, łąk, gór, wydm czy jezior i rzek. Większość z nich powodują, że wstrzymuję na chwilę oddech, zwalniam, zatrzymuję się i podziwiam w ciszy to wspaniałe widowisko rozlewającej się wokół poświaty. Spoglądając na te palety czerwieni, żółci i pomarańczy na niebie, czy też zanurzającą się kulę w głąb morza zatracam się w ciszy i spokoju. Podziwiam, nie myśląc o niczym, tylko zachwycając się tym pięknym zjawiskiem, jakie daje nam matka natura.

Ten widok nigdy mi się nie znudzi. Za każdym razem zachwyca i daje wiele radości. Przy każdym kolejnym zachodzie słońca dostrzegam jego nowe piękno. Zarówno w schody, jak i zachody słońca to nadzieja na dziś, na teraz, na jutro. Są obietnicą tego, co nadchodzi. Towarzyszą jej różne emocje, czy też przemyślenia. Każdy wschód słońca przynosi nowy dzień, nadchodzące możliwości i czas, który możemy wykorzystać na realizację tego, co chcemy lub mamy zaplanowane.

Wraz z zachodem słońca nadchodzi koniec dnia, ale pojawia się również nadzieja na dobre jutro. To wyjątkowe i niepowtarzalne zjawisko, które pojawia się i zanika o różnych porach dnia, będąc zależne od pór roku. Patrząc na zachód, zawsze pojawia się na mojej twarzy uśmiech, to radosne chwile, które dają nadzieję na nowy piękny dzień. Nadzieje na lepsze jutro, nowe możliwości i wyzwania. Każdy kolejny dzień to możliwość na lepsze życie, na ulepszanie siebie, branie wszystkiego pełnymi garściami. To możliwość zapomnienia o problemach czy też smutkach minionego dnia. To czas na reset, odpoczynek naszego ciała i duszy, możliwość na zebranie nowych myśli, pomysłów i planów. Są oznaką szansy oraz nadziei. Cichej obietnicy od natury, że nadchodzące jutro przyniesie nam lepszy czas.

Zachody słońca to również romantyczne i uspakajające momenty, które dla wielu ludzi są rzadkością. Nie wszyscy oglądają ten niesamowity spektakl kilkadziesiąt razy w roku. Są osoby, które widują takie cuda. Myślę, że tak to można nazwać, od święta będąc na przykład na jakimś wyjeździe mając specjalną okazję czy też spędzając wolny czas na urlopie.

Ja gdy tylko mam okazję zachwycam się takimi momentami jak najczęściej. Najbardziej fascynują mnie zachody słońca o zabarwieniu nieba w kolorze różowym. Te rozlewające się po całym niebie albo w odcieniach soczystej pomarańczy kontrastujące z pustynnym pisakiem. Jest ich cała masa za każdym razem unikatowe. Nie zawsze trzeba się wybierać na urlop by móc podziwiać to piękne zabarwienie na niebie. Czasem wystarczy spojrzeć przez okno, zatrzymać się chwilę na przystanku, zjechać samochodem na pobocze, przejść się za róg bloku, czy też podejść kilkanaście metrów na pobliską łąkę. Wygospodarować chwilkę czasu na to by móc zerknąć na charakterystyczne palety barw, na podświetlone chmury i zmieniający się wokoło krajobraz. Dać sobie czas na chwilowy odpoczynek, medytację, zamyślenie. Najzwyczajniej zwolnić to i tak bardzo szybkie tempo naszego życia. Wyrzucić z siebie na chwilę troski zebrane w ciągu dnia by uwolnić nasze ciało od napięć powstałych w ciągu stresującego dnia. Zapomnieć o codziennej rutynie, nabrać energii i ujrzeć piękno nadchodzącego jutra!

Miałam to szczęście iż mogłam podziwiać zachody słońca w różnych sceneriach i w wielu zakątkach świata. Poniżej przedstawię te, które najbardziej zapadły mi w pamięci. Chociaż muszę przyznać, że zdjęcia nie oddają tego co zastałam na miejscu. Nie posiadam również aparatu fotograficznego dlatego zdjęcia zrobione telefonem nie oddają tego co można by było wydobyć odpowiednim sprzętem i przez doświadczonego fotografa którym niestety nie jestem.

NAMIBIA

Numerem jeden na mojej liście jest jak na razie Namibia. W tym kraju zachody słońca bywają naprawdę spektakularne. Ten Afrykański horyzont kryje w sobie coś, co pozostaje niezapomnianym przeżyciem i pozostawia wyjątkowe wspomnienia. To niczym malowanie nieba w tak wyrazistych barwach praktycznie każdego wieczoru – widok, który zapiera dech w piersiach.

To, jak wyjątkowe są tutaj zachody słońca i jak piękna jest Namibia, można w pełni ocenić tylko będąc tu osobiście. Najlepszą opcją jest spędzenie nocy na pustkowiu. Miałam możliwość doświadczyć tego wiele razy podczas wyprawy do Namibii wraz z ludźmi, z którymi podróżowałam. Rozbicie namiotu na skalistej pustyni czy na rozległej sawannie to z pewnością coś, co pozwala w pełni cieszyć się pięknymi widokami i otaczać się naturą.

Można również w tym czasie poobserwować Drogę Mleczną, oraz tutejsze zwierzęta. Takie doświadczenia zostają w pamięci na zawsze!

BRAZYIA

Na drugim miejscu mogę śmiało zapisać cudowne wspomnienia z zachodów słońca nad rzeką Javari, leżącą na granicy Brazylii i Peru. Jest to prawy dopływ Amazonki. To wyjątkowo piękne miejsce na ziemi, otoczone naturą i zwierzętami w ich naturalnym środowisku, które zaoferowało mi niezwykle spektakularne zachody słońca – takich nigdzie indziej nie widziałam.

Kolory na niebie potrafiły zmieniać się z minuty na minutę – od żółci, przez róż, granat – a wszystko to można było podziwiać z łodzi lub kajaku, pływając po rzece i wypatrując różowych oraz szarych delfinów.

MORZE BAŁTYCKIE

Wcale nie trzeba daleko jeździć, by móc zobaczyć wyjątkowo piękne zachody słońca. Choć promem przemierzałam nasze morze wielokrotnie, to dopiero podczas podróży do Szwecji udało mi się podziwiać wyjątkowo piękny zachód słońca, który rozlewał się na całe morze i niebo.

Wszędzie dookoła były palety kolorów – od żółci po delikatną czerwień a nawet róż. Nie można było przejść obok takiego zjawiska obojętnie!

JORDANIA

W moim zestawieniu znalazła się również Jordania. Wracając z Petry do umówionego miejsca spotkania z innymi współtowarzyszami podróży, miałam okazję – podczas oczekiwania na nich w pobliskiej miejscowości – podziwiać rozlewające się połacie słońca zza gór. Wszystko to na żywo robiło naprawdę ogromne wrażenie.

Czasami żałuję, że nie posiadam lepszego sprzętu fotograficznego, by móc w pełni uchwycić na zdjęciach to co oddaje natura. Z drugiej strony w podróżowaniu nastawiam się na pełen minimalizm – coś za coś, ale w pamięci zawsze pozostanie.

MAJORKA

Znaleźć się na tej wyspie to już szczęście, a co dopiero móc zjeść kolację w takim miejscu, przy cudownym zachodzie słońca. Nie ma co ukrywać – właśnie taką wielką szczęściarą jestem i teraz mogę przechowywać w swojej pamięci te cudowne chwile spędzone na rozmowach z Hiszpanami, a także z ludźmi z Niemiec, Polski i nie tylko.

To właśnie dzięki ludziom często mam możliwość doświadczać i podziwiać wyjątkowe miejsca na ziemi.

KARTAGENA/KOLUMBIA

Może zdjęcie nie jest zbyt spektakularne,  a zachód słońca był tutaj całkiem  przeciętny, mimo to ten wieczór zapadł mi bardzo mocno w pamięci. Czy można sobie wyobrazić coś bardziej relaksującego po kilku dobach spędzonych w samolotach, autobusach, pociągach i samochodzie. Aby dotrzeć do tego miejsca ze swojego domu naprawdę musiałam włożyć sporo wysiłku, pokonując kilka lotów i trasę na lotnisko do Warszawy, skąd zaczynałam swoją przygodę po raz drugi z tym krajem. To właśnie tutaj, na tej plaży, podczas pięknego zachodu słońca pewna Kolumbijka rozmasowała moje plecy w taki sposób, że do tej pory gdy tylko o tym pomyślę mam ciarki na swoim ciele. Cudowne ręce uleczyły moje napięcie zbierające się od dłuższego czasu i dalsza podróż stała się o wiele łatwiejsza. Masaż w takich okolicznościach to podwójny rarytas dla ciała i duszy.

COSTA DORADA

To miejsce również zapadło mi w pamięć – do tego stopnia, że  postanowiłam tutaj wrócić po raz kolejny. Zaplanować kolację przy zachodzie słońca oraz nocleg pod gołym niebem, wśród pięknych plaż otoczonych klifami. Nie udało mi się zrobić ładnego zdjęcia, ale uwierzcie mi – to miejsce ma wiele do zaoferowania tym, którzy kochają piękno i naturę.

Mam na myśli dokładnie to miejsce ze zdjęcia, gdyż to właśnie tutaj można podziwiać najbardziej spektakularne zachody słońca –  a wszystko to w otoczeniu klifów, plaży i drzew. Cap de Salou ma do zaoferowania wiele malowniczych plaż, które skradły moje serce. To idealne miejsce na relaks i odpoczynek. Zachody słońca w tym miejscu zachwycają i są niezwykle urokliwe!

JEZIORO DĄBIE

Na koniec wisienka na torcie. Zapewne spodziewaliście się, że będzie to jakieś miejsce z egzotycznych krajów, a tu proszę – nasza ukochana Polska i to całkiem blisko mojego miejsca zamieszkania. Tę plażę mogę spokojnie polecić jako oferującą romantyczne zachody słońca. Jest idealna, by wziąć ze sobą kocyk, butelkę wina i kieliszki.

Jest tam na tyle przestrzeni i pięknych widoków, że bez obaw można udać się na typową randkę we dwoje czy też świętować z koleżanką jakieś ważne życiowe wydarzenie!

Takich miejsc, którymi się zachwycałam, jest oczywiście o wiele więcej,  ale starałam się wybrać te, które jednak najbardziej zapadły w moją pamięć i skradły moje serce.

To był całkowicie spontaniczny wyjazd, kilka wymienionych zdań i decyzja została podjęta. Od dawna korciło mnie pojechać w tamte tereny, ale zawsze jakoś brakowało czasu, albo wybierałam bardziej odległe zakątki, jak inne państwa. Całkiem niespodziewanie pokierowało mnie pod Białoruską granice w całkowitą ciszę i mnóstwo zieleni. W czwartek zaraz po obiedzie wyruszyłam do Gdańska, gdzie spędziłam jedną noc rozkładając sobie w ten sposób trasę praktycznie na pół. Normalnie nie planowałabym jazdy przez to miasto, ale stąd zabierałam kompankę mojej podróży. Na miejsce dotarłam po godzinie dwudziestej pierwszej i oczywiście zamiast położyć się spać by być wypoczętą na kolejny dzień długiej jazdy, pogaduchom nie było końca. Tak to już bywa, gdy człowiek spotka się z kimś po dłuższym czasie.

W trakcie oczekiwania na moją koleżankę, aż skończy pracę, oczywiście wykorzystałam okazję i udałam się na plażę w towarzystwie mojej córki, którą ze sobą zabrałam. Mimo, że pogoda płatała nam figle spacer brzegiem plaży został zaliczony. Nawet udało się nam zjeść gofry, chociaż przy takim wietrze nie było to łatwe. Takie czasy, dobrze, że cokolwiek było otwarte i choć troszkę można było poczuć nadmorskiego klimatu. Po krótkiej fascynacji i chłonięciu beztroskich chwil w otulinie naszego morza wróciłyśmy, aby zjeść obiad.

Następnie ruszyłyśmy w nieznane mi tereny, których jeszcze nigdy nie miałam okazji podziwiać. Mając tylko adres i zdjęcie domku, który znajdował się w środku lasu. Nie do końca byłam pewna czy dotrzemy w wyznaczone miejsce zwłaszcza, że trasę końcową pokonywałyśmy już nocą. Moje przeczucie jednak było dobre, gdyż oczywiście nawigacja musiała zrobić nam psikusa. Numer posesji nie zgadzał się z tym co nam wskazywała. Takich przypadków miałam już mnóstwo w swoim życiu. Tym razem pomyliła się tylko o jakieś pół kilometra ale raz się zdarzyło, że w centrum miasta urządzenie wskazywało adres o pięć ulic dalej. Zawsze twierdziłam, że oprócz technologii należy używać rozumu ha ha ha. Co prawda ułatwia nam życie, ale jak widać nie zawsze można jej zaufać. Domek znajdował się w lesie a na dworze panowała całkowita ciemność. Widok ten ożywił pewne wspomnienia z dawnych lat, gdy jechałam do centrum wypoczynku ” Leśne Wrota”. Piękne miejsce położone  w lesie nad jeziorem Klebarskim. Ale zanim się zorientowałam, że jest takie piękne musiałam pokonać drogę przez las w totalnej ciemności i późnych godzinach wieczornych, a nawet nocnych. Pamiętam jak kompletnie nie wiedziałam czego się spodziewać. To była jazda w ciemno oczywiście z rezerwacją, ale grzecznościowo byliśmy przyjęci w bardzo późnych godzinach. Gdy tylko z głębi lasu wyłonił się zarys budynku byłam bardzo szczęśliwa. Nie uśmiechało mi się błądzić z dzieckiem po lesie. Gdy tylko przekroczyłam próg wielkich skrzypiących drzwi, które w nocy brzmiały przerażająco moim oczom ukazał się półmrok w sporym holu. By nie robić hałasu wraz z panią, która nas przywitała ruszyliśmy w tym półmroku na pierwsze piętro, gdzie mieliśmy do wyboru dwa pokoje. Pierwszy kompletnie nie przypadł mi do gustu. Za to zbliżając się do drugiego, oczywiście bez oświetlenia, nagle na samym końcu korytarza zaczęła skrzypieć podłoga, niczym w starym zamczysku. Dodatkowo wystrój wnętrza robił swoje, co wpływało na wyobraźnię. Na samym końcu korytarza stała szafa w starym stylu, miała na wpół otwarte drzwi, co dodatkowo robiło wrażenie. Za to po przespanej nocy, gdy tylko podeszłam do okna ujrzałam harmonijną kompozycję niepowtarzalnego otoczenia. Gdy tylko to ujrzałam w kilka minut znalazłam się na zewnątrz chłonąc klimat tego miejsca i przepiękne widoki. Tutaj było całkiem podobnie. Gdy tylko zajechałyśmy na miejsce oczom ukazała się pusta droga i gęsty mroczny las otaczający domek w którym miałyśmy nocować. Następnego dnia wszystko nabrało innego wylądu, przeciskające się promyki słońca przez korony drzew nadawały pięknego blasku. O poranku można było obserwować jak wszystko budzi się ze snu. Bez pospiechu ruszyliśmy na zwiedzanie tych pięknych okolic prawie nie naruszonych przez człowieka. A to kocham najbardziej. Natura jest w moim życiu bardzo ważna i doskonale zdaję sobie z tego sprawę, że bez niej nie jesteśmy w stanie istnieć. W tak pięknych okolicach miałyśmy możliwość spędzenia trzech nocy, a za dnia podziwiać okoliczne tereny. Wieczorem zaś relaksowaliśmy się grillując nawet, gdy aura nam nie sprzyjała. Warunki były do tego idealne, wszystko przystosowane na każdą pogodę. Oczywiście wybraliśmy się do Białowieskiego Parku Narodowego, ostatniego pierwotnego lasu w Europie i ostoi żyjących na wolności żubrów z nadzieją, że gdzieś po drodze uda nam się je zobaczyć. Niestety nasze poszukiwania okazały się niepowodzeniem. Mimo, że oprócz parku odwiedziliśmy wszystkie miejsca polecone przez lokalną przewodniczkę, która doskonale wiedziała, gdzie można je spotkać, i tak okazało się, że przyjechałyśmy za późno. Zaczynał się już sezon w którym chowały się przed człowiekiem. Zimową porą wychodzą znacznie częściej.

Spacerowaliśmy pasem drogi granicznej z Białorusią, odwiedziliśmy cmentarz ewangelicki ukryty w lesie po dawnych mieszkańcach, jedynej pozostałości dawnej wsi Czoło założonej w pierwszej połowie XIX wieku przez osadników z terenów dzisiejszych Niemiec. Na cmentarzu znajduje się kilka nagrobków z krzyżami. We wsi tej mieszkało prawdopodobnie kilkanaście rodzin, obecnie mieści się tutaj strażnica białoruskich pograniczników. Byliśmy wokół uroczyska Głuszec – dawnej ostoi głuszców. Szlak zaczyna się we wsi Stare  Masiewo, przez Polane Masiewską, bory bagienne, obok ekspozycji leśnej kolejki wąskotorowej, którą oczywiście podziwialiśmy. Do kolei wąskotorowych mam pewien sentyment, a to dlatego, że jako dziecko przemierzałam nią co tydzień kilkanaście kilometrów. Oczywiście nie w tych rejonach, ale zawsze jednak wewnętrzna ciekawość pozostaje. Odwiedziliśmy również cmentarz Kirkut założony w I p. XIX wieku. Bardzo dobrze zachowany żydowski cmentarz, co rzadko się zdarza. Dokonywano na nim pochówku Żydów z Narewki, Hajnówki i Białowieży, ale również i Szereszewa i Świsłoczy. Jeden z kamieni nagrobkowych został wykonany z labradorytu niezwykle rzadkiego materiału spotykanego na Kaukazie. Macewy zachowały się w dobrym stanie a najstarsza pochodzi z 1851 roku. Udaliśmy się również nad jezioro Siemianowskie, którego nazwa pochodzi od pobliskiej miejscowości Siemianówka. Zaporowy zbiornik wodny powstał w wyniku spiętrzenia wody zaporą ziemną zbudowaną w przewężeniu doliny w rejonie Łuka i Rybaki. Zbiornik ten znajduje się na obszarze objętym projektem Zielonych Płuc Polski.

Kolejnym miejscem, które odwiedziliśmy była wieża ciśnień, przy stacji kolejowej Białowieża Towarowa, wybudowana na potrzeby cara Mikołaja II  w 1903 roku służącej do wyładunku towarów i zawracania pociągów jak również do przyjazdów zaproszonych gości na uroczyste polowania. W zabytkowej wieży ciśnień powstały Apartamenty Carskie, które można wynająć na nocleg. Białowieska kolej funkcjonowała przez blisko sto lat. W 1986 roku budynek dworca kolejowego wpisany został do rejestru zabytków. Na terenie tym również znajduje się restauracja Carska. Usytuowana jest w zabytkowym budynku dworca kolejowego. Charakter i wystrój wnętrz nawiązuje do czasów carskich. Polecana dla wszystkich smakoszy kuchni polsko – rosyjskiej i miłośników architektury  schyłku XIX wieku. W stojącym na torze składzie pociągu, który mieliśmy okazję podziwiać, znajdują się luksusowe wagony stylizowane na carskie saloniki.

Na pewno warto odwiedzić Park Pałacowy o którym jeszcze nie wspomniałam. Można przechadzać się tam po reprezentacyjnym drewnianym moście, przy okazji podziwiając z dwóch stron staw, który z lotu ptaka przypomina skrzydła motyla. Warto również zobaczyć Dworek Gubernatora, najstarszy budynek w polskiej części Puszczy Białowieskiej. Park jest świetnym miejscem do odpoczynku, jak i również do aktywnego spędzania czasu. Niestety do dalszej części, gdzie znajduje się Muzeum Przyrodniczo-Leśne Białowieskiego Parku Narodowego oraz wysoka wieża obserwacyjna już nie doszliśmy, gdyż rozpętała się mocna ulewa. Spacer podczas tak silnych opadów deszczu mijał się z celem zwłaszcza, że nikt z nas nie posiadał płaszcza przeciwdeszczowego. Podczas tego wyjazdu mieliśmy również okazje podziwiać wiele innych miejsc, które nie są zabytkami, ale zachwycały również swoim urokiem. Białowieża to miejsce magiczne, region, który ma swój niepowtarzalny urok. Mieliśmy okazję próbować tutejszych miodów smakowych, wędzonych wędlin przez okolicznych mieszkańców jak również naturalnych musów. To był świetnie spędzony czas w bliskości z naturą, bez pośpiechu odpoczywając od zgiełku wielkiego miasta.

Myślę, że tych miejsc nie trzeba polecać. Są to wartości przyrodnicze, które przyciągają rzesze turystów.

Zastanowić się co dalej i podjąć konkretne decyzje aby nie stać w miejscu. Po drodze nawet nie było takich strasznych korków ale zapewne dlatego, że dosyć późno wyjechałam. Czym bardziej się przybliżałam do obranego celu, tym coraz większe chmury kłębiły się na horyzoncie. A ja zastanawiałam się czy będzie mi dane usiąść spokojnie na plaży. Po zaparkowaniu auta postanowiłam w pierwszej kolejności coś zjeść. Niewiele myśląc ruszyłam w stronę Pustkowa mając nadzieję, że tam na pewno nie spotkam nikogo znajomego. Niestety moje zamiary chyba zbyt mnie przerosły i bardzo szybko okazało się, że muszę zmienić swoje plany. Nie chciałam nadwyrężać swojego ciała i postanowiłam jednak pozostać w Pobierowie. Ostatnio moja kondycja i sprawność pozostawia wiele do życzenia. W momencie gdy postanowiłam nie przemieszczać się dalej moim oczom ukazały się domowe obiady.

To była pierwsza rzecz, która w tym momencie była mi potrzebna. Nie miałam ochoty na nic wyszukanego a wszelkie fast-foody ostatnio unikam szerokim łukiem zwłaszcza, że dwa razy w ostatnim czasie sobie pozwoliłam zgrzeszyć. Świadomość tego co mi szkodzi pozwala na zachowanie wewnętrznego spokoju i nie mam problemu  z omijaniem takich miejsc. Gdy śmierć zagląda nam do oczu wiele rzeczy postrzegamy w inny sposób. Nabieramy większej wartości do tego co kiedyś uważaliśmy za głupotę, doceniamy bardziej życie, i szanujemy każdy dzień tak jakby miał być on ostatnim. Wszystko nabiera innego znaczenia a każda chwila staje się dla nas darem. Dlatego mimo wszystko cieszyłam się tym, że mogę spędzić dzień w tak cudownym miejscu. Napawałam się radością, że zaraz po zjedzeniu posiłku będę mogła posłuchać szumu fal i poczuć ten ciepły dotyk miękkiego piasku. Przemierzając główną ulicą po drodze mijałam całe tłumy ludzi, mając nadzieję, że uda mi się znaleźć wolny stolik i będę mogła szybko się posilić, zwłaszcza że moje ciało już dawało sygnały aby je nakarmić. Bar Wachta okazał się być dla mnie łaskawym i miałam możliwość bardzo szybko zapełnienia swojego brzucha. Obsługa była bardzo ekspresowa i miła ale nic nie mogę napisać o wyglądzie lokalu. Byłam niczym nieobecna nie zwracając uwagi na tak błahe rzeczy. Moje myśli krążyły wokół innych tematów. W oczekiwaniu na swoje zamówienie zwróciłam tylko uwagę na to, że jestem jedyną osobą, która siedzi przy stoliku sama. Pamiętam jak kiedyś miałam z tym problem, moja nieśmiałość była tak wielka, że wstydziłam się iść gdzieś sama. Teraz na szczęście jestem wolna pod tym względem i bez problemu poruszam się w wielu miejscach sama. Kocham samotność tak samo jak uwielbiam spędzać czas z ludźmi. Kiedy dajemy sobie czas w samotności poznajemy siebie i wiele możemy się o sobie dowiedzieć. Po posiłku ruszyłam w stronę plaży nie mogąc się już doczekać tych widoków. Gdy tylko moim oczom ukazały się fale moje oczy od razu nabrały blasku a na twarzy pojawił się uśmiech.

To był dopiero mój drugi raz w tym roku nad morzem. Zawsze rok w rok byłam w sezonie przynajmniej kilkanaście razy, potrafiłam wsiąść w auto bez żadnego planowania, zastanawiania się i przyjechać w to miejsce tak jakbym przynajmniej wybierała się z prawobrzeża do centrum miasta. Już po zaledwie kilku minutach wpatrywania się w wodę poczułam to ukojenie, poczułam całą sobą miejsce, które pozwala mi się wyciszyć. Rozłożyłam koc, ściągnęłam ciuchy i położyłam się z zamiarem poczytania książki.

Ból nie pozwalał mi na znalezienie wygodnej dla mnie pozycji. Przekręcałam się kilka razy tak aby znaleźć najmniej obciążającą dla siebie pozycję. Abym odczuwała jak najmniej bólu, który w ostatnim czasie i tak już mnie bardzo wykańczał. Moim oczom ukazały się siniaki, które pokrywały znaczną część mojego ciała. W następnej kolejności ujrzałam blizny, które można powiedzieć, że chyba już zaczęłam dawno kolekcjonować tracąc całkowicie rachubę ile ich mam. Leżąc na plecach mój wzrok zatrzymał się w jednym miejscu. Jest to jedyna pozycja w jakiej ukazuje mi się moje skiereszowane żebro, spojrzałam na nie mimowolnie przypominając sobie dzieciństwo. Popatrzyłam na siebie jeszcze raz lustrując swoje ciało i przypominając sobie jak patrzyli się na mnie ludzie, kiedy spacerowałam brzegiem plaży. W tej samej chwili pomyślałam sobie, że to nic dziwnego skoro miałam na sobie krótkie spodenki a moje nogi i ręce wyglądały niczym po starciu z bykiem. Tego dnia było tak gorąco, że miałam gdzieś czy ktoś zobaczy jak wygląda moje ciało. Nie chciałam po raz kolejny dusić się w długich spodniach i rękawach tylko dlatego, że ktoś coś o mnie pomyśli. Mimo napływających łez do oczu, które cisnęły się za wszelką cenę postanowiłam trochę poczytać aby móc rozproszyć swoje myśli i ustawić je na taki tor abym później mogła się zastanowić nad tym co dalej. Co dalej zrobić ze swoim życiem. I jakie kroki podjąć aby niczego później nie żałować. Miejsce do tego miałam idealne zwłaszcza, że rozłożyłam się z kocem koło trzech osób słuchających sobie muzyki lecącej delikatnie z głośnika ustawionego na ich kocu. Czegoż więcej mogłabym pragnąc tego dnia? Chyba tylko tego wyczekiwanego zachodu słońca na który już się nie mogłam doczekać.