Wiele osób uważa, że szczęście mogą dać im różnego rodzaju rzeczy. Przedmioty warte fortunę lub podążanie za modą, która wiecznie ulega zmianie. Taki pęd powoduje w nich jedynie frustrację przez co stają się jeszcze bardziej nieszczęśliwi. Zamiast skupić się na sobie, za każdym razem podpatrują życie innych osób, które ich zdaniem jest piękniejsze. Ale czy tak naprawdę jest? Czy inni mają życie usłane różami tylko dlatego, że akurat w tym momencie twojego życia posiadają większy majątek lub lepszą pracę? Czy to oznacza, że masz się czuć gorszy?

Dla każdego szczęściem może być coś innego. Każdy podąża w życiu swoją indywidualną ścieżką, która wiedzie go przez życie. Jedni walczą o to szczęście miesiącami, inni latami a reszta ludzi poddaje się całkowicie twierdząc, że szczęścia nie da się wypracować. Otóż wiele z tych osób jest w błędzie. Aby stać się szczęśliwym człowiekiem samym w sobie należy na samym początku zajrzeć w głąb swojej duszy. Poznać samego siebie, nauczyć się rozpoznawać swoje emocje, reakcje. Obserwować swoje czyny i zachowania, które zaprowadzą nas do wysunięcia wielu wniosków pomocnych w odnalezieniu radości. Warto w tym codziennym pędzie raz na jakiś czas się zatrzymać, pobyć samemu ze sobą i przeanalizować dotychczasowe życie. Zadać sobie proste pytanie. Czy jestem szczęśliwy i usatysfakcjonowany z własnego życia? Jeżeli odpowiedź brzmi „tak” to wielkie gratulacje. Jeżeli jednak odpowiedź brzmi „nie” lub „nie do końca” to oznacza, że powinno się nad tym popracować. Zadać sobie kolejne pytania, które pomogą się przybliżyć do szczęśliwego życia. Życia, z którego można czerpać satysfakcję i budzić się każdego ranka z uśmiechem na twarzy. I nie mam tutaj na myśli takich wyjątków jak gorsze samopoczucie raz na jakiś czas, bo to się każdemu przytrafia. To normalna kolej rzeczy, chociażby jeśli więcej musiałeś popracować poprzedniego dnia czy tygodnia, wtedy organizm potrzebuje odpoczynku a poziom szczęścia znacznie spada. Nie mam tutaj również na myśli takich przypadków jak niespodziewanie pojawiające się zawirowania w naszym życiu, które są chwilowe i przejściowe. Mam na myśli brany pod uwagę całokształt. Jeżeli w dalszym ciągu nie wiesz co tobie sprawia przyjemność, którą drogą podążać i w czym odnajdujesz radość to bardzo dobrze jest zacząć próbować różnych rzeczy. Wiele osób lubi się zaszyć w kokon, gdyż jest on bezpieczny, bo znany. Ale nawet nie zastanowią się nad tym, że coś innego może być równie miłe, piękne albo i nawet jeszcze lepsze.

Warto wychodzić ze swojej strefy komfortu i poznawać nieznane, odkrywać, podziwiać i jednocześnie obserwować własne reakcje, własne emocje. Po prostu znajdź to co sprawi, że będziesz szczęśliwy i zacznij żyć pełnią radości. Jak już wspomniałam najczęściej szczęście uzależniamy od osiągnięcia czegoś, zwłaszcza tych dóbr materialnych. Doskonale można tutaj przytoczyć kobiety, które co miesiąc gonią do sklepu by kupić sobie coś nowego zaraz po wypłacie ale po powrocie do domu okazuje się, że wcale nie są już zadowolone ze swoich zakupów. Przez chwilę odczuwają szczęście ale bardzo szybo się ono ulatnia. Czy to można nazwać prawdziwym szczęściem? Pewnie, że nie. Zatem w jaki sposób go osiągnąć?

Zajrzyj w głąb siebie. Przeżywaj swoje życie, doświadczaj. Zdefiniuj najlepszą wersję siebie. Dokonuj zmian przybliżających cię do lepszego życia, lepszej wersji twojego ja. Nie musi to być od razu zmiana o sto osiemdziesiąt stopni. Powoli wprowadzaj systematyczne ale drobne zmiany, które po jakimś czasie przyniosą efekty. Dąż do tego jak byś chciał żyć i przede wszystkim jak się czuć. Wyjaśnij to sobie ze szczegółami a jeśli trzeba to zrób plan, rozpisz sobie etapy dzięki którym będziesz mógł trzymać się koncepcji. Niech nie ogranicza ciebie umysł. Doświadczaj takich chwil, w których poczujesz jakbyś żył swoim najlepszym życiem, nawet jeżeli będą to tylko momenty. Kilkanaście minut dziennie? Na początku zawsze warto!

Gdy nauczysz się kontrolować emocje i zaczniesz się dobrze czuć, wtedy również nauczysz się akceptować to, co los tobie podrzuca pod nogi. Nawet nie obejrzysz się kiedy to twoje lepsze życie stanie się rzeczywistością. Bądź wdzięczny każdego dnia za to co tobie zesłał los, za to co już posiadasz. Zaczniesz się skupiać na pozytywnych doznaniach. Jeżeli spotkają cię negatywne emocje, sytuacje z pozoru bez wyjścia, nie odpuszczaj. Zastanów się, przeanalizuj i działaj tak, by wyjść z niej w najlepszy sposób. Wybierając najlepszą drogę, którą będziesz mógł podążyć w danej chwili. To droga do wolności, ponieważ nie pozostaniesz pod wpływem negatywnych emocji. Zamiast tego zaczniesz działać i nastawisz się na zrealizowanie konkretnego celu czyli wyjścia z danej sytuacji. A kolejno uśmiechnij się sam do siebie dziękując sobie za to, że się udało. Że osiągnąłeś to co zamierzyłeś. Że dokonałeś wyboru, nieważne czy on się okaże zły za jakiś czas. W tamtym momencie dla ciebie był to najlepszy wybór jakiego mogłeś dokonać.

Odnajduj szczęście i uśmiech w drobnostkach. Takich jak piękno kwiatów rosnących na pobliskiej łące, jak świecące słońce, zapach który kojarzy się tobie z dzieciństwem lub szczęśliwymi chwilami. Wspomnienia, które zawsze pozostaną żywe, gdyż kojarzą się z twoim szczęściem. Rób rzeczy, które lubisz, którymi się fascynujesz, dające tobie radość. Jeżeli nie możesz codziennie lub kilka razy w tygodniu, rób to kilka razy w miesiącu czy nawet w roku, ale znajdź na to czas. To uspokaja i relaksuje, prowadzi do równowagi, której w życiu bardzo potrzebujesz. I wcale nie muszą być to rzeczy, za które trzeba zapłacić. Wyszukaj takich, które będą dostępne bez ograniczeń jak piękne widoki, szum morza a może wolisz zapach świerkowego lasu? Może to być równie delikatny wiatr muskający twoją twarz, albo wspięcie się na szczyt góry. Wszystko zależy od twoich upodobań, które musisz odnaleźć w sobie.

To był całkowicie spontaniczny wyjazd, kilka wymienionych zdań i decyzja została podjęta. Od dawna korciło mnie pojechać w tamte tereny, ale zawsze jakoś brakowało czasu, albo wybierałam bardziej odległe zakątki, jak inne państwa. Całkiem niespodziewanie pokierowało mnie pod Białoruską granice w całkowitą ciszę i mnóstwo zieleni. W czwartek zaraz po obiedzie wyruszyłam do Gdańska, gdzie spędziłam jedną noc rozkładając sobie w ten sposób trasę praktycznie na pół. Normalnie nie planowałabym jazdy przez to miasto, ale stąd zabierałam kompankę mojej podróży. Na miejsce dotarłam po godzinie dwudziestej pierwszej i oczywiście zamiast położyć się spać by być wypoczętą na kolejny dzień długiej jazdy, pogaduchom nie było końca. Tak to już bywa, gdy człowiek spotka się z kimś po dłuższym czasie.

W trakcie oczekiwania na moją koleżankę, aż skończy pracę, oczywiście wykorzystałam okazję i udałam się na plażę w towarzystwie mojej córki, którą ze sobą zabrałam. Mimo, że pogoda płatała nam figle spacer brzegiem plaży został zaliczony. Nawet udało się nam zjeść gofry, chociaż przy takim wietrze nie było to łatwe. Takie czasy, dobrze, że cokolwiek było otwarte i choć troszkę można było poczuć nadmorskiego klimatu. Po krótkiej fascynacji i chłonięciu beztroskich chwil w otulinie naszego morza wróciłyśmy, aby zjeść obiad.

Następnie ruszyłyśmy w nieznane mi tereny, których jeszcze nigdy nie miałam okazji podziwiać. Mając tylko adres i zdjęcie domku, który znajdował się w środku lasu. Nie do końca byłam pewna czy dotrzemy w wyznaczone miejsce zwłaszcza, że trasę końcową pokonywałyśmy już nocą. Moje przeczucie jednak było dobre, gdyż oczywiście nawigacja musiała zrobić nam psikusa. Numer posesji nie zgadzał się z tym co nam wskazywała. Takich przypadków miałam już mnóstwo w swoim życiu. Tym razem pomyliła się tylko o jakieś pół kilometra ale raz się zdarzyło, że w centrum miasta urządzenie wskazywało adres o pięć ulic dalej. Zawsze twierdziłam, że oprócz technologii należy używać rozumu ha ha ha. Co prawda ułatwia nam życie, ale jak widać nie zawsze można jej zaufać. Domek znajdował się w lesie a na dworze panowała całkowita ciemność. Widok ten ożywił pewne wspomnienia z dawnych lat, gdy jechałam do centrum wypoczynku ” Leśne Wrota”. Piękne miejsce położone  w lesie nad jeziorem Klebarskim. Ale zanim się zorientowałam, że jest takie piękne musiałam pokonać drogę przez las w totalnej ciemności i późnych godzinach wieczornych, a nawet nocnych. Pamiętam jak kompletnie nie wiedziałam czego się spodziewać. To była jazda w ciemno oczywiście z rezerwacją, ale grzecznościowo byliśmy przyjęci w bardzo późnych godzinach. Gdy tylko z głębi lasu wyłonił się zarys budynku byłam bardzo szczęśliwa. Nie uśmiechało mi się błądzić z dzieckiem po lesie. Gdy tylko przekroczyłam próg wielkich skrzypiących drzwi, które w nocy brzmiały przerażająco moim oczom ukazał się półmrok w sporym holu. By nie robić hałasu wraz z panią, która nas przywitała ruszyliśmy w tym półmroku na pierwsze piętro, gdzie mieliśmy do wyboru dwa pokoje. Pierwszy kompletnie nie przypadł mi do gustu. Za to zbliżając się do drugiego, oczywiście bez oświetlenia, nagle na samym końcu korytarza zaczęła skrzypieć podłoga, niczym w starym zamczysku. Dodatkowo wystrój wnętrza robił swoje, co wpływało na wyobraźnię. Na samym końcu korytarza stała szafa w starym stylu, miała na wpół otwarte drzwi, co dodatkowo robiło wrażenie. Za to po przespanej nocy, gdy tylko podeszłam do okna ujrzałam harmonijną kompozycję niepowtarzalnego otoczenia. Gdy tylko to ujrzałam w kilka minut znalazłam się na zewnątrz chłonąc klimat tego miejsca i przepiękne widoki. Tutaj było całkiem podobnie. Gdy tylko zajechałyśmy na miejsce oczom ukazała się pusta droga i gęsty mroczny las otaczający domek w którym miałyśmy nocować. Następnego dnia wszystko nabrało innego wylądu, przeciskające się promyki słońca przez korony drzew nadawały pięknego blasku. O poranku można było obserwować jak wszystko budzi się ze snu. Bez pospiechu ruszyliśmy na zwiedzanie tych pięknych okolic prawie nie naruszonych przez człowieka. A to kocham najbardziej. Natura jest w moim życiu bardzo ważna i doskonale zdaję sobie z tego sprawę, że bez niej nie jesteśmy w stanie istnieć. W tak pięknych okolicach miałyśmy możliwość spędzenia trzech nocy, a za dnia podziwiać okoliczne tereny. Wieczorem zaś relaksowaliśmy się grillując nawet, gdy aura nam nie sprzyjała. Warunki były do tego idealne, wszystko przystosowane na każdą pogodę. Oczywiście wybraliśmy się do Białowieskiego Parku Narodowego, ostatniego pierwotnego lasu w Europie i ostoi żyjących na wolności żubrów z nadzieją, że gdzieś po drodze uda nam się je zobaczyć. Niestety nasze poszukiwania okazały się niepowodzeniem. Mimo, że oprócz parku odwiedziliśmy wszystkie miejsca polecone przez lokalną przewodniczkę, która doskonale wiedziała, gdzie można je spotkać, i tak okazało się, że przyjechałyśmy za późno. Zaczynał się już sezon w którym chowały się przed człowiekiem. Zimową porą wychodzą znacznie częściej.

Spacerowaliśmy pasem drogi granicznej z Białorusią, odwiedziliśmy cmentarz ewangelicki ukryty w lesie po dawnych mieszkańcach, jedynej pozostałości dawnej wsi Czoło założonej w pierwszej połowie XIX wieku przez osadników z terenów dzisiejszych Niemiec. Na cmentarzu znajduje się kilka nagrobków z krzyżami. We wsi tej mieszkało prawdopodobnie kilkanaście rodzin, obecnie mieści się tutaj strażnica białoruskich pograniczników. Byliśmy wokół uroczyska Głuszec – dawnej ostoi głuszców. Szlak zaczyna się we wsi Stare  Masiewo, przez Polane Masiewską, bory bagienne, obok ekspozycji leśnej kolejki wąskotorowej, którą oczywiście podziwialiśmy. Do kolei wąskotorowych mam pewien sentyment, a to dlatego, że jako dziecko przemierzałam nią co tydzień kilkanaście kilometrów. Oczywiście nie w tych rejonach, ale zawsze jednak wewnętrzna ciekawość pozostaje. Odwiedziliśmy również cmentarz Kirkut założony w I p. XIX wieku. Bardzo dobrze zachowany żydowski cmentarz, co rzadko się zdarza. Dokonywano na nim pochówku Żydów z Narewki, Hajnówki i Białowieży, ale również i Szereszewa i Świsłoczy. Jeden z kamieni nagrobkowych został wykonany z labradorytu niezwykle rzadkiego materiału spotykanego na Kaukazie. Macewy zachowały się w dobrym stanie a najstarsza pochodzi z 1851 roku. Udaliśmy się również nad jezioro Siemianowskie, którego nazwa pochodzi od pobliskiej miejscowości Siemianówka. Zaporowy zbiornik wodny powstał w wyniku spiętrzenia wody zaporą ziemną zbudowaną w przewężeniu doliny w rejonie Łuka i Rybaki. Zbiornik ten znajduje się na obszarze objętym projektem Zielonych Płuc Polski.

Kolejnym miejscem, które odwiedziliśmy była wieża ciśnień, przy stacji kolejowej Białowieża Towarowa, wybudowana na potrzeby cara Mikołaja II  w 1903 roku służącej do wyładunku towarów i zawracania pociągów jak również do przyjazdów zaproszonych gości na uroczyste polowania. W zabytkowej wieży ciśnień powstały Apartamenty Carskie, które można wynająć na nocleg. Białowieska kolej funkcjonowała przez blisko sto lat. W 1986 roku budynek dworca kolejowego wpisany został do rejestru zabytków. Na terenie tym również znajduje się restauracja Carska. Usytuowana jest w zabytkowym budynku dworca kolejowego. Charakter i wystrój wnętrz nawiązuje do czasów carskich. Polecana dla wszystkich smakoszy kuchni polsko – rosyjskiej i miłośników architektury  schyłku XIX wieku. W stojącym na torze składzie pociągu, który mieliśmy okazję podziwiać, znajdują się luksusowe wagony stylizowane na carskie saloniki.

Na pewno warto odwiedzić Park Pałacowy o którym jeszcze nie wspomniałam. Można przechadzać się tam po reprezentacyjnym drewnianym moście, przy okazji podziwiając z dwóch stron staw, który z lotu ptaka przypomina skrzydła motyla. Warto również zobaczyć Dworek Gubernatora, najstarszy budynek w polskiej części Puszczy Białowieskiej. Park jest świetnym miejscem do odpoczynku, jak i również do aktywnego spędzania czasu. Niestety do dalszej części, gdzie znajduje się Muzeum Przyrodniczo-Leśne Białowieskiego Parku Narodowego oraz wysoka wieża obserwacyjna już nie doszliśmy, gdyż rozpętała się mocna ulewa. Spacer podczas tak silnych opadów deszczu mijał się z celem zwłaszcza, że nikt z nas nie posiadał płaszcza przeciwdeszczowego. Podczas tego wyjazdu mieliśmy również okazje podziwiać wiele innych miejsc, które nie są zabytkami, ale zachwycały również swoim urokiem. Białowieża to miejsce magiczne, region, który ma swój niepowtarzalny urok. Mieliśmy okazję próbować tutejszych miodów smakowych, wędzonych wędlin przez okolicznych mieszkańców jak również naturalnych musów. To był świetnie spędzony czas w bliskości z naturą, bez pośpiechu odpoczywając od zgiełku wielkiego miasta.

Myślę, że tych miejsc nie trzeba polecać. Są to wartości przyrodnicze, które przyciągają rzesze turystów.