Dlaczego małe kroki działają?

Wielu z nas nie docenia potęgi drobnych działań. Tymczasem to właśnie małe, codzienne decyzje budują nasze życie. To właśnie one tworzą nawyki. Te zaś z czasem zmieniają nasz sposób myślenia, działania i postrzegania siebie. Nie musisz zmieniać całego swojego życia od razu. Każdy nawet najmniejszy krok ma znaczenie.

Zamiast postanawiać: „Od jutra zmienię wszystko”, lepiej powiedzieć:

„Dzisiaj zrobię jeden krok w kierunku mojego marzenia.”

Jeden malutki krok, który z czasem może zmienić wszystko.

To może być:

– Lista małych celów na tydzień.

– Każdego dnia dwadzieścia minut dla siebie.

– 15 minut spaceru.

– 10 minut mniej w mediach społecznościowych.

Tak krótki czas, z pozoru wydaje się że to niewiele, prawda? A jednak po miesiącu zrobi ogromną różnicę. Każdego dnia dzięki systematycznemu działaniu z czasem możesz zmienić naprawdę wiele w swoim życiu.

Małe kroki to mądra strategia, którą stosuję od lat. To właśnie ta regularność pozwala mi na przybliżanie się do swoich marzeń i ich realizacji. Niewielkie działania każdego dnia złożyły się na wielką przemianę. W swoim życiu miałam naprawdę pod górkę. Ale codziennie zaczynałam od jednej rzeczy, która miała mnie przybliżyć do upragnionego życia jakim kiedyś były podróże, kupno mieszkania czy wolność i spełnienie.

Zaczynałam od drobnych zmian, każdego dnia ucząc się słuchać siebie i swoich potrzeb zamiast podążać za oczekiwaniami innych. Odkrywać radość w drobnych chwilach pozwalając sobie na świadome decyzje którymi były między innymi podróże. Startowałam odkrywając nowe miejsca podczas spacerów. Później zamieniłam to na weekendowe wycieczki po Polsce. Następnie zagraniczne wyjazdy samochodem, aż po odległe loty na inne kontynenty.

Podróżowałam nie tylko po świecie, ale przede wszystkim w głąb siebie. Przejmowałam swoje emocje i przekształcałam trudne doświadczenia w siłę, która później stawała się moim napędem do dalszych działań.

Stawiając małe kroki każdego dnia, dajesz sobie szansę na wolność i prawdziwe spełnienie. Często wydaje nam się, że działając powoli, niczego nie osiągniemy. Nie intensywność lecz regularność prowadzi do trwałych efektów. W rozwoju osobistym, zdrowiu czy relacjach – kluczem jest konsekwencja. Codzienne małe kroki w kierunku obranego celu, budują poczucie sprawczości i napędzają do dalszego działania.

Jak wprowadzać małe kroki w życie?

Zacznij od jednego obszaru. Wybierz coś, co naprawdę ma dla ciebie znaczenie. Następnie rozbij cel na mniejsze możliwe kroki. Ustal mikrocele i kolejno wdrażaj je w swoje życie w realistycznym tempie. Śledź postępy i świętuj małe zwycięstwa. Jeśli coś okazuje się zbyt trudne bądź dla siebie wyrozumiały. Nie musisz być perfekcyjny. Nie musisz wszystkiego umieć. W razie potrzeby poproś o pomoc lub dostosuj swój krok. Lepiej wykonywać coś bardzo małego regularnie aniżeli zrywać się na duży wysiłek a potem to porzucić.

Zrób pierwszy krok już teraz.

Nie ma idealnych momentów. Zawsze się coś znajdzie. Jakieś „ale”, dlatego lepiej działać krok po kroku, niż czekać na perfekcję. Jeśli czytasz ten tekst, to znaczy, że jesteś gotowy:

– na pierwszy mały kroku ku zmianie.

Co możesz zrobić już dziś, abyś przybliżył się do lepszego jutra? Jeśli już znasz odpowiedź zrób to. Małe kroki naprawdę zmieniają wszystko.

Ja takie posiadam. Chociaż było już ich mnóstwo to jednak gdzieś z tyłu głowy zapisały się takie, które najbardziej mnie urzekły. Które zachowały się w mojej pamięci na lata. W każdym zakątku świata są one inne ale równie piękne i wyjątkowe. Zawsze zachwycające, a szczególnie te nad wodą, odbijające się z cudowną paletą barw, ale za każdym razem jednak różne. Bywają bardzo różnorodne pośród pól, łąk, gór, wydm czy jezior i rzek. Większość z nich powodują, że wstrzymuję na chwilę oddech, zwalniam, zatrzymuję się i podziwiam w ciszy to wspaniałe widowisko rozlewającej się wokół poświaty. Spoglądając na te palety czerwieni, żółci i pomarańczy na niebie, czy też zanurzającą się kulę w głąb morza zatracam się w ciszy i spokoju. Podziwiam, nie myśląc o niczym, tylko zachwycając się tym pięknym zjawiskiem, jakie daje nam matka natura.

Ten widok nigdy mi się nie znudzi. Za każdym razem zachwyca i daje wiele radości. Przy każdym kolejnym zachodzie słońca dostrzegam jego nowe piękno. Zarówno w schody, jak i zachody słońca to nadzieja na dziś, na teraz, na jutro. Są obietnicą tego, co nadchodzi. Towarzyszą jej różne emocje, czy też przemyślenia. Każdy wschód słońca przynosi nowy dzień, nadchodzące możliwości i czas, który możemy wykorzystać na realizację tego, co chcemy lub mamy zaplanowane.

Wraz z zachodem słońca nadchodzi koniec dnia, ale pojawia się również nadzieja na dobre jutro. To wyjątkowe i niepowtarzalne zjawisko, które pojawia się i zanika o różnych porach dnia, będąc zależne od pór roku. Patrząc na zachód, zawsze pojawia się na mojej twarzy uśmiech, to radosne chwile, które dają nadzieję na nowy piękny dzień. Nadzieje na lepsze jutro, nowe możliwości i wyzwania. Każdy kolejny dzień to możliwość na lepsze życie, na ulepszanie siebie, branie wszystkiego pełnymi garściami. To możliwość zapomnienia o problemach czy też smutkach minionego dnia. To czas na reset, odpoczynek naszego ciała i duszy, możliwość na zebranie nowych myśli, pomysłów i planów. Są oznaką szansy oraz nadziei. Cichej obietnicy od natury, że nadchodzące jutro przyniesie nam lepszy czas.

Zachody słońca to również romantyczne i uspakajające momenty, które dla wielu ludzi są rzadkością. Nie wszyscy oglądają ten niesamowity spektakl kilkadziesiąt razy w roku. Są osoby, które widują takie cuda. Myślę, że tak to można nazwać, od święta będąc na przykład na jakimś wyjeździe mając specjalną okazję czy też spędzając wolny czas na urlopie.

Ja gdy tylko mam okazję zachwycam się takimi momentami jak najczęściej. Najbardziej fascynują mnie zachody słońca o zabarwieniu nieba w kolorze różowym. Te rozlewające się po całym niebie albo w odcieniach soczystej pomarańczy kontrastujące z pustynnym pisakiem. Jest ich cała masa za każdym razem unikatowe. Nie zawsze trzeba się wybierać na urlop by móc podziwiać to piękne zabarwienie na niebie. Czasem wystarczy spojrzeć przez okno, zatrzymać się chwilę na przystanku, zjechać samochodem na pobocze, przejść się za róg bloku, czy też podejść kilkanaście metrów na pobliską łąkę. Wygospodarować chwilkę czasu na to by móc zerknąć na charakterystyczne palety barw, na podświetlone chmury i zmieniający się wokoło krajobraz. Dać sobie czas na chwilowy odpoczynek, medytację, zamyślenie. Najzwyczajniej zwolnić to i tak bardzo szybkie tempo naszego życia. Wyrzucić z siebie na chwilę troski zebrane w ciągu dnia by uwolnić nasze ciało od napięć powstałych w ciągu stresującego dnia. Zapomnieć o codziennej rutynie, nabrać energii i ujrzeć piękno nadchodzącego jutra!

Miałam to szczęście iż mogłam podziwiać zachody słońca w różnych sceneriach i w wielu zakątkach świata. Poniżej przedstawię te, które najbardziej zapadły mi w pamięci. Chociaż muszę przyznać, że zdjęcia nie oddają tego co zastałam na miejscu. Nie posiadam również aparatu fotograficznego dlatego zdjęcia zrobione telefonem nie oddają tego co można by było wydobyć odpowiednim sprzętem i przez doświadczonego fotografa którym niestety nie jestem.

NAMIBIA

Numerem jeden na mojej liście jest jak na razie Namibia. W tym kraju zachody słońca bywają naprawdę spektakularne. Ten Afrykański horyzont kryje w sobie coś, co pozostaje niezapomnianym przeżyciem i pozostawia wyjątkowe wspomnienia. To niczym malowanie nieba w tak wyrazistych barwach praktycznie każdego wieczoru – widok, który zapiera dech w piersiach.

To, jak wyjątkowe są tutaj zachody słońca i jak piękna jest Namibia, można w pełni ocenić tylko będąc tu osobiście. Najlepszą opcją jest spędzenie nocy na pustkowiu. Miałam możliwość doświadczyć tego wiele razy podczas wyprawy do Namibii wraz z ludźmi, z którymi podróżowałam. Rozbicie namiotu na skalistej pustyni czy na rozległej sawannie to z pewnością coś, co pozwala w pełni cieszyć się pięknymi widokami i otaczać się naturą.

Można również w tym czasie poobserwować Drogę Mleczną, oraz tutejsze zwierzęta. Takie doświadczenia zostają w pamięci na zawsze!

BRAZYIA

Na drugim miejscu mogę śmiało zapisać cudowne wspomnienia z zachodów słońca nad rzeką Javari, leżącą na granicy Brazylii i Peru. Jest to prawy dopływ Amazonki. To wyjątkowo piękne miejsce na ziemi, otoczone naturą i zwierzętami w ich naturalnym środowisku, które zaoferowało mi niezwykle spektakularne zachody słońca – takich nigdzie indziej nie widziałam.

Kolory na niebie potrafiły zmieniać się z minuty na minutę – od żółci, przez róż, granat – a wszystko to można było podziwiać z łodzi lub kajaku, pływając po rzece i wypatrując różowych oraz szarych delfinów.

MORZE BAŁTYCKIE

Wcale nie trzeba daleko jeździć, by móc zobaczyć wyjątkowo piękne zachody słońca. Choć promem przemierzałam nasze morze wielokrotnie, to dopiero podczas podróży do Szwecji udało mi się podziwiać wyjątkowo piękny zachód słońca, który rozlewał się na całe morze i niebo.

Wszędzie dookoła były palety kolorów – od żółci po delikatną czerwień a nawet róż. Nie można było przejść obok takiego zjawiska obojętnie!

JORDANIA

W moim zestawieniu znalazła się również Jordania. Wracając z Petry do umówionego miejsca spotkania z innymi współtowarzyszami podróży, miałam okazję – podczas oczekiwania na nich w pobliskiej miejscowości – podziwiać rozlewające się połacie słońca zza gór. Wszystko to na żywo robiło naprawdę ogromne wrażenie.

Czasami żałuję, że nie posiadam lepszego sprzętu fotograficznego, by móc w pełni uchwycić na zdjęciach to co oddaje natura. Z drugiej strony w podróżowaniu nastawiam się na pełen minimalizm – coś za coś, ale w pamięci zawsze pozostanie.

MAJORKA

Znaleźć się na tej wyspie to już szczęście, a co dopiero móc zjeść kolację w takim miejscu, przy cudownym zachodzie słońca. Nie ma co ukrywać – właśnie taką wielką szczęściarą jestem i teraz mogę przechowywać w swojej pamięci te cudowne chwile spędzone na rozmowach z Hiszpanami, a także z ludźmi z Niemiec, Polski i nie tylko.

To właśnie dzięki ludziom często mam możliwość doświadczać i podziwiać wyjątkowe miejsca na ziemi.

KARTAGENA/KOLUMBIA

Może zdjęcie nie jest zbyt spektakularne,  a zachód słońca był tutaj całkiem  przeciętny, mimo to ten wieczór zapadł mi bardzo mocno w pamięci. Czy można sobie wyobrazić coś bardziej relaksującego po kilku dobach spędzonych w samolotach, autobusach, pociągach i samochodzie. Aby dotrzeć do tego miejsca ze swojego domu naprawdę musiałam włożyć sporo wysiłku, pokonując kilka lotów i trasę na lotnisko do Warszawy, skąd zaczynałam swoją przygodę po raz drugi z tym krajem. To właśnie tutaj, na tej plaży, podczas pięknego zachodu słońca pewna Kolumbijka rozmasowała moje plecy w taki sposób, że do tej pory gdy tylko o tym pomyślę mam ciarki na swoim ciele. Cudowne ręce uleczyły moje napięcie zbierające się od dłuższego czasu i dalsza podróż stała się o wiele łatwiejsza. Masaż w takich okolicznościach to podwójny rarytas dla ciała i duszy.

COSTA DORADA

To miejsce również zapadło mi w pamięć – do tego stopnia, że  postanowiłam tutaj wrócić po raz kolejny. Zaplanować kolację przy zachodzie słońca oraz nocleg pod gołym niebem, wśród pięknych plaż otoczonych klifami. Nie udało mi się zrobić ładnego zdjęcia, ale uwierzcie mi – to miejsce ma wiele do zaoferowania tym, którzy kochają piękno i naturę.

Mam na myśli dokładnie to miejsce ze zdjęcia, gdyż to właśnie tutaj można podziwiać najbardziej spektakularne zachody słońca –  a wszystko to w otoczeniu klifów, plaży i drzew. Cap de Salou ma do zaoferowania wiele malowniczych plaż, które skradły moje serce. To idealne miejsce na relaks i odpoczynek. Zachody słońca w tym miejscu zachwycają i są niezwykle urokliwe!

JEZIORO DĄBIE

Na koniec wisienka na torcie. Zapewne spodziewaliście się, że będzie to jakieś miejsce z egzotycznych krajów, a tu proszę – nasza ukochana Polska i to całkiem blisko mojego miejsca zamieszkania. Tę plażę mogę spokojnie polecić jako oferującą romantyczne zachody słońca. Jest idealna, by wziąć ze sobą kocyk, butelkę wina i kieliszki.

Jest tam na tyle przestrzeni i pięknych widoków, że bez obaw można udać się na typową randkę we dwoje czy też świętować z koleżanką jakieś ważne życiowe wydarzenie!

Takich miejsc, którymi się zachwycałam, jest oczywiście o wiele więcej,  ale starałam się wybrać te, które jednak najbardziej zapadły w moją pamięć i skradły moje serce.

Składniki:

1 filet z kurczaka

2 ząbki czosnku

1 malutka cebula (1/4 dużej)

1 duża marchewka (dwie małe)

1/2 pora (jasna cześć)

2 łyżki oliwy

3 listki laurowe

3 ziarenka ziela angielskiego

sól, pieprz

1/4 szklanki śmietanki 32%

1 torebka ryżu

Sposób przygotowania:

Na początek należy umyć i osuszyć mięso. Ja  wszelkie żyłki i białe ścięgno zawsze odkrawam.

Następnie pokroić w kostkę i przyprawić solą oraz pieprzem.

W rondlu lub na patelni (dla mnie jest najlepsza typu wok) rozgrzać oliwę, wrzucić mięso i przesmażyć tak by w dalszym ciągu pozostało soczyste.

Marchew zetrzeć na tarce w słupki, cebulę pokroić w drobną kosteczkę a pora w półplasterki.

Czosnek przecisnąć przez praskę i dodać do mięsa (można drobno posiekać).

Następnie dodać warzywa i całość smażyć przez około 10 minut.

Dodać ziele angielskie i liście laurowe, zalać 1/2 szklanki wody i dusić do miękkości. Na koniec dodać śmietankę 32%, wymieszać a gdy sos zgęstnieje ściągnąć z ognia.

Podawać z ugotowanym w międzyczasie ryżem. Danie można podawać z posiekaną natką pietruszki lub udekorować listkiem. Ja akurat w tym dniu nie miałam.

Wiele osób uważa, że szczęście mogą dać im różnego rodzaju rzeczy. Przedmioty warte fortunę lub podążanie za modą, która wiecznie ulega zmianie. Taki pęd powoduje w nich jedynie frustrację przez co stają się jeszcze bardziej nieszczęśliwi. Zamiast skupić się na sobie, za każdym razem podpatrują życie innych osób, które ich zdaniem jest piękniejsze. Ale czy tak naprawdę jest? Czy inni mają życie usłane różami tylko dlatego, że akurat w tym momencie twojego życia posiadają większy majątek lub lepszą pracę? Czy to oznacza, że masz się czuć gorszy?

Dla każdego szczęściem może być coś innego. Każdy podąża w życiu swoją indywidualną ścieżką, która wiedzie go przez życie. Jedni walczą o to szczęście miesiącami, inni latami a reszta ludzi poddaje się całkowicie twierdząc, że szczęścia nie da się wypracować. Otóż wiele z tych osób jest w błędzie. Aby stać się szczęśliwym człowiekiem samym w sobie należy na samym początku zajrzeć w głąb swojej duszy. Poznać samego siebie, nauczyć się rozpoznawać swoje emocje, reakcje. Obserwować swoje czyny i zachowania, które zaprowadzą nas do wysunięcia wielu wniosków pomocnych w odnalezieniu radości. Warto w tym codziennym pędzie raz na jakiś czas się zatrzymać, pobyć samemu ze sobą i przeanalizować dotychczasowe życie. Zadać sobie proste pytanie. Czy jestem szczęśliwy i usatysfakcjonowany z własnego życia? Jeżeli odpowiedź brzmi „tak” to wielkie gratulacje. Jeżeli jednak odpowiedź brzmi „nie” lub „nie do końca” to oznacza, że powinno się nad tym popracować. Zadać sobie kolejne pytania, które pomogą się przybliżyć do szczęśliwego życia. Życia, z którego można czerpać satysfakcję i budzić się każdego ranka z uśmiechem na twarzy. I nie mam tutaj na myśli takich wyjątków jak gorsze samopoczucie raz na jakiś czas, bo to się każdemu przytrafia. To normalna kolej rzeczy, chociażby jeśli więcej musiałeś popracować poprzedniego dnia czy tygodnia, wtedy organizm potrzebuje odpoczynku a poziom szczęścia znacznie spada. Nie mam tutaj również na myśli takich przypadków jak niespodziewanie pojawiające się zawirowania w naszym życiu, które są chwilowe i przejściowe. Mam na myśli brany pod uwagę całokształt. Jeżeli w dalszym ciągu nie wiesz co tobie sprawia przyjemność, którą drogą podążać i w czym odnajdujesz radość to bardzo dobrze jest zacząć próbować różnych rzeczy. Wiele osób lubi się zaszyć w kokon, gdyż jest on bezpieczny, bo znany. Ale nawet nie zastanowią się nad tym, że coś innego może być równie miłe, piękne albo i nawet jeszcze lepsze.

Warto wychodzić ze swojej strefy komfortu i poznawać nieznane, odkrywać, podziwiać i jednocześnie obserwować własne reakcje, własne emocje. Po prostu znajdź to co sprawi, że będziesz szczęśliwy i zacznij żyć pełnią radości. Jak już wspomniałam najczęściej szczęście uzależniamy od osiągnięcia czegoś, zwłaszcza tych dóbr materialnych. Doskonale można tutaj przytoczyć kobiety, które co miesiąc gonią do sklepu by kupić sobie coś nowego zaraz po wypłacie ale po powrocie do domu okazuje się, że wcale nie są już zadowolone ze swoich zakupów. Przez chwilę odczuwają szczęście ale bardzo szybo się ono ulatnia. Czy to można nazwać prawdziwym szczęściem? Pewnie, że nie. Zatem w jaki sposób go osiągnąć?

Zajrzyj w głąb siebie. Przeżywaj swoje życie, doświadczaj. Zdefiniuj najlepszą wersję siebie. Dokonuj zmian przybliżających cię do lepszego życia, lepszej wersji twojego ja. Nie musi to być od razu zmiana o sto osiemdziesiąt stopni. Powoli wprowadzaj systematyczne ale drobne zmiany, które po jakimś czasie przyniosą efekty. Dąż do tego jak byś chciał żyć i przede wszystkim jak się czuć. Wyjaśnij to sobie ze szczegółami a jeśli trzeba to zrób plan, rozpisz sobie etapy dzięki którym będziesz mógł trzymać się koncepcji. Niech nie ogranicza ciebie umysł. Doświadczaj takich chwil, w których poczujesz jakbyś żył swoim najlepszym życiem, nawet jeżeli będą to tylko momenty. Kilkanaście minut dziennie? Na początku zawsze warto!

Gdy nauczysz się kontrolować emocje i zaczniesz się dobrze czuć, wtedy również nauczysz się akceptować to, co los tobie podrzuca pod nogi. Nawet nie obejrzysz się kiedy to twoje lepsze życie stanie się rzeczywistością. Bądź wdzięczny każdego dnia za to co tobie zesłał los, za to co już posiadasz. Zaczniesz się skupiać na pozytywnych doznaniach. Jeżeli spotkają cię negatywne emocje, sytuacje z pozoru bez wyjścia, nie odpuszczaj. Zastanów się, przeanalizuj i działaj tak, by wyjść z niej w najlepszy sposób. Wybierając najlepszą drogę, którą będziesz mógł podążyć w danej chwili. To droga do wolności, ponieważ nie pozostaniesz pod wpływem negatywnych emocji. Zamiast tego zaczniesz działać i nastawisz się na zrealizowanie konkretnego celu czyli wyjścia z danej sytuacji. A kolejno uśmiechnij się sam do siebie dziękując sobie za to, że się udało. Że osiągnąłeś to co zamierzyłeś. Że dokonałeś wyboru, nieważne czy on się okaże zły za jakiś czas. W tamtym momencie dla ciebie był to najlepszy wybór jakiego mogłeś dokonać.

Odnajduj szczęście i uśmiech w drobnostkach. Takich jak piękno kwiatów rosnących na pobliskiej łące, jak świecące słońce, zapach który kojarzy się tobie z dzieciństwem lub szczęśliwymi chwilami. Wspomnienia, które zawsze pozostaną żywe, gdyż kojarzą się z twoim szczęściem. Rób rzeczy, które lubisz, którymi się fascynujesz, dające tobie radość. Jeżeli nie możesz codziennie lub kilka razy w tygodniu, rób to kilka razy w miesiącu czy nawet w roku, ale znajdź na to czas. To uspokaja i relaksuje, prowadzi do równowagi, której w życiu bardzo potrzebujesz. I wcale nie muszą być to rzeczy, za które trzeba zapłacić. Wyszukaj takich, które będą dostępne bez ograniczeń jak piękne widoki, szum morza a może wolisz zapach świerkowego lasu? Może to być równie delikatny wiatr muskający twoją twarz, albo wspięcie się na szczyt góry. Wszystko zależy od twoich upodobań, które musisz odnaleźć w sobie.

Lubicie? Ja uwielbiam. Dawno go nie jadłam i tak sobie pomyślałam będąc dzisiaj na spacerze nad jeziorem Ammersee, że zrobię sobie na kolację. Oczywiście zanim go zrobiłam to musiałam trochę poczekać, gdyż musiałam najpierw z tego spaceru wrócić. Wybrałam się do pobliskiego miasteczka Herrsching am Ammersee oddalonego o dwa i pół kilometra od wioski w której się zatrzymałam. Uwielbiam to miejsce, a miasteczko przy plaży ma cudne widoki. Gdy tylko pogoda dopisuje pojawia się tutaj mnóstwo ludzi, tych spacerujących, jeżdżących na rowerach czy też siadających na ławeczkach i podziwiających piękne zachody słońca jakie mają tutaj miejsce. Jak tylko wróciłam zabrałam się do gotowania i oczywiście pałaszowania.

Składniki:

• 50 g masła
• 200 g ryżu
• 1l mleka (ja daję 3,2%)
• 50 g cukru (4 łyżki)
• Dwie szczypty soli
• Laska wanilii
• Laska cynamonu

Przygotowanie:

Należy pamiętać by nie dopuścić do tego, aby ryż przywarł do dna garnka.

1. Na początek rozpuść w garnku masło.
2. Dodaj ryż i przez chwilę upraż go cały czas mieszając.
3. Zalej ryż mlekiem.
4. Dodaj cukier, sól oraz laskę cynamonu i wanilii, uprzednio nacinając ją wzdłuż.
5. Gotuj na małym ogniu pod przykryciem co jakiś czas mieszając.

Gdy już ryż napęcznieje usuń laskę wanilii i cynamon. Tak przygotowany można zjeść na ciepło jak również na zimno. Jest sycący i zawsze pyszny. Można do niego dodać prażone jabłka, konfiturę, czekoladę czy też owoce. Ja dzisiaj wybrałam ostatnią  wersję.

A takie widoki miałam podczas dzisiejszego spaceru.

Dzisiaj wybrałam się do Andechs, małej miejscowości w południowych Niemczech. Leży ona w pobliżu jeziora Ammer przy którym obecnie się zatrzymałam na dłuższy pobyt. A mianowicie pomieszkuję sobie i prowadzę spokojne życie. Zawsze chciałam zobaczyć jak to jest żyć bez pośpiechu z dnia na dzień bez żadnych wyzwań, pędu i obowiązków które zawsze miałam w Polsce. Jednym słowem spełniam swoje kolejne marzenie z mojej listy „1000 marzeń.” Mianowicie bez pośpiechu gotuję, sprzątam, robię zakupy i jeżdżę na rowerze podziwiając okoliczne tereny.

Zatrzymałam się w górnej Bawarii i to właśnie tutaj jedną z głównych atrakcji jest Klasztor Benedyktynów leżący na malowniczym wzgórzu (Heiliger Berg)

Jego historia sięga końca XIV wieku. W drugiej połowie XVII wieku klasztor wraz z kościołem został prawie doszczętnie strawiony przez pożar. Po odbudowaniu uzyskał swój nowy wygląd z charakterystyczną barokową wieżą. Mnisi benedyktyni na „Świętej Górze Bawarii” opiekują się jedną z najstarszych pielgrzymek w Bawarii.

To miejsce jest celem licznych pielgrzymek z całego kraju. Największym biznesem w opactwie jest browar klasztorny Andechs.. Kloster Andechs, jest znany z ważonego tu przez benedyktynów od przeszło pięciu stuleci w przyklasztornym browarze wyśmienitego piwa.

Jest on największym z nielicznych autentycznych browarów klasztornych w Niemczech, prowadzonych przez wspólnotę religijną. Ten złoty napój można skosztować w znajdującej się na terenie klasztoru gospodzie lub piwiarni. Przyciąga rzeszę turystów i mieszkańców, którzy chętnie korzystają z ich kuchni wszystko popijając  browarem.

Andechs to miejsce spotkań różnych grup społecznych i kościelnych. Na czele wspólnoty od 2003 roku stoi Opat Johannes Eckert. Z góry można podziwiać piękne widoki, w tym również na Alpy od strony Wirtsgarten. Cały teren można przejść wokoło a na dole jest spory parking dla samochodów.

Bergstraße 2, 82346 Andechs

Doczekałam się dnia w którym moje dzieło ujrzało światło dzienne. Długo nic nie mówiłam o tym, że cokolwiek piszę a gdy już miałam sporą cześć książki, wiedziały o tym tylko nieliczne osoby, które mogłabym policzyć na palcach jednej ręki. Już taka jestem, że nie chwalę dnia przed zachodem słońca. Nie lubię rozpowiadać co zrobię, zamiast tego wolę działać. Wiadomo, że w życiu różnie bywa a los często potrafi być przekorny. Sama się o tym przekonałam,  gdy w niewyjaśnionych okolicznościach zniknęły mi kopie mojej poprzedniej książki, która nigdy nie ujrzała światła dziennego i już nie ujrzy. W tamtym momencie w dziwny sposób komputery mi się psuły a dysk zewnętrzny i pendrive zaginęły w akcji. Dziś uważam, że tak miało być. Po utracie wszelkich danych zaczęłam pisać całkowicie nową historię. Widocznie los chciał aby to właśnie  „List do dziadka” był moim debiutem, z czego bardzo się cieszę. Nieprawdopodobne jest to w jakim dniu udało mi się zakończyć moje dzieło. Nigdy bym się tego nie spodziewała, że pisanie książki zakończę dokładnie w dniu dziadka. Kiedy zdałam sobie z tego sprawę łzy szczęścia spływały mi po policzkach. A ja nie wierzyłam, że to wszystko faktycznie się dzieje. Dzisiaj kiedy dochodzą do mnie pierwsze recenzje i gratulacje jestem bardzo wdzięczna za to, że udało mi się dojść do tego momentu. Odkąd sięgam pamięcią, już jako dziewczynka chciałam wydać książkę. I choć od tamtego czasu minęło sporo lat to jak widać nigdy nie jest za późno na spełnianie swoich marzeń. Jak to mówią lepiej późno niż wcale, a do wszystkiego trzeba odpowiedniego momentu. I taki moment u mnie właśnie nastąpił. Długo dojrzewałam do tego aby móc wydać książkę. Miałam wiele obaw, które wraz ze zdobywaniem wiedzy rozwiewały się dając mi coraz większą pewność, że powinnam jednak to uczynić. Zanim ją wydałam pisałam bardzo dużo tylko dla siebie. Zapisywałam różne fragmenty, historie z nadzieją, że kiedyś w przyszłości złożę to wszystko w całość i powstanie jakaś powieść. Zapiski również straciłam i nic mi nie pozostało ale jednak się nie poddałam. Mimo utraty wszystkiego dalej ryzykowałam i pisałam w różnych okolicznościach mając iskierkę nadziei, że tym razem się uda. Gdybym się poddała za pierwszym razem nie byłabym dzisiaj z siebie taka dumna, że pomimo takich przeciwności losu udało mi się to o czym marzyłam przez tyle lat i mam nadzieję, że każde kolejne moje marzenia również będę spełniała a mam ich jeszcze całkiem sporo. Tych, którzy jeszcze nie czytali Listu do dziadka gorąco zachęcam, gdyż jest to książka oparta na prawdziwych wydarzeniach i skłania do refleksji.

Prosty przepis na lasagne.

Składniki na sos z mięsem mielonym:

• 700g mięsa mielonego wieprzowego
• 200 g pieczarek
• 6 ząbków czosnku
• 2 średnie cebule
• szklanka przecieru pomidorowego (330 g)
• słoiczek koncentratu pomidorowego (200 g)
• po płaskiej łyżce: majeranku i ziół prowansalskich
• po płaskiej łyżeczce: słodkiej papryki, soli i pieprzu
• 4 łyżki oleju roślinnego

Składniki na biały sos:

• 1/3 szklanki mleka
• 100 g słodkiej śmietanki 30%
• płaska łyżeczka słodkiej papryki

Pozostałe składniki na lasagne:

• 250 g sera mozzarella (nie z zalewy)
• 250 g sera żółtego
• 12 płatków makaronu suchego do lasagne (215 g)

Lasagne sposób przygotowania:

Należy zacząć od zrobienia farszu z mięsa mielonego. Bez różnicy czy będzie to gotowe mięso czy własnoręcznie przemielone, wszystko zależy od upodobań. Do mięsa należy dodać przyprawy: płaską łyżkę ziół prowansalskich oraz majeranku, słodkiej papryki, soli i pieprzu.

Następnie mięso z przyprawami dokładnie wymieszać i odstawić.

W tym czasie należy obrać cebule i pokroić w drobną kostkę. Obrane ząbki czosnku przepuścić przez praskę. Pieczarki obrać i  pokroić na kawałki.

Cebulę razem z czosnkiem podsmażyć do zeszklenia na podgrzanym oleju na średniej wielkości patelni. Następnie dołożyć pieczarki, podsmażyć po czym na patelnię należy wyłożyć mięso z przyprawami, całość smażąc i mieszając przez kilka minut, aż mięso zblednie.

Gdy mięso będzie już gotowe wlej szklankę przecieru pomidorowego oraz 200 gramów koncentratu pomidorowego, następnie wymieszaj.

Kolejno przygotuj foremkę 30×22 x 6 cm wysokości i wysmaruj olejem.

Ser mozzarella wraz z serem żółtym zetrzyj na tarce o grubych oczkach.

Płaty makaronu do lasagne przed ułożeniem w brytfance należy zmiękczyć zanurzając je w wodzie doprowadzonej do wrzenia. Po 60 sekundach, ostrożnie wyławiać płaty a następnie układać na dnie brytfanki tak aby się nie porwały.

W pierwszej kolejności należy ułożyć obok siebie trzy miękkie płaty makaronu do lasagne a następnie rozprowadzić na nim cienką warstwę farszu mięsnego równomiernie rozprowadzając ibpamiętając o pozostawieniu mięsa na kolejne warstwy.

Na farsz wyłożyć starty wcześniej ser, rozkładając równomiernie i pozostawiając odpowiednią ilość na dalsze warstwy.

Na ser wyłóż kolejne trzy płaty miękkiego makaronu zanurzonego wcześniej we wrzącej wodzie. Następnie kolejna warstwa mięsa i sera. Czynność należy powtórzyć tak samo do kolejnych dwóch warstw.

Wszystko należy zalać mieszanką mleka i słodkiej śmietanki ze słodką papryką tak by pokryć zapiekankę.

Tak przygotowaną zapiekankę w brytfance piecz w nagrzanym piekarniku do 180 stopni na środkowej półce przez 50 minut.

Smacznego.

To był całkowicie spontaniczny wyjazd, kilka wymienionych zdań i decyzja została podjęta. Od dawna korciło mnie pojechać w tamte tereny, ale zawsze jakoś brakowało czasu, albo wybierałam bardziej odległe zakątki, jak inne państwa. Całkiem niespodziewanie pokierowało mnie pod Białoruską granice w całkowitą ciszę i mnóstwo zieleni. W czwartek zaraz po obiedzie wyruszyłam do Gdańska, gdzie spędziłam jedną noc rozkładając sobie w ten sposób trasę praktycznie na pół. Normalnie nie planowałabym jazdy przez to miasto, ale stąd zabierałam kompankę mojej podróży. Na miejsce dotarłam po godzinie dwudziestej pierwszej i oczywiście zamiast położyć się spać by być wypoczętą na kolejny dzień długiej jazdy, pogaduchom nie było końca. Tak to już bywa, gdy człowiek spotka się z kimś po dłuższym czasie.

W trakcie oczekiwania na moją koleżankę, aż skończy pracę, oczywiście wykorzystałam okazję i udałam się na plażę w towarzystwie mojej córki, którą ze sobą zabrałam. Mimo, że pogoda płatała nam figle spacer brzegiem plaży został zaliczony. Nawet udało się nam zjeść gofry, chociaż przy takim wietrze nie było to łatwe. Takie czasy, dobrze, że cokolwiek było otwarte i choć troszkę można było poczuć nadmorskiego klimatu. Po krótkiej fascynacji i chłonięciu beztroskich chwil w otulinie naszego morza wróciłyśmy, aby zjeść obiad.

Następnie ruszyłyśmy w nieznane mi tereny, których jeszcze nigdy nie miałam okazji podziwiać. Mając tylko adres i zdjęcie domku, który znajdował się w środku lasu. Nie do końca byłam pewna czy dotrzemy w wyznaczone miejsce zwłaszcza, że trasę końcową pokonywałyśmy już nocą. Moje przeczucie jednak było dobre, gdyż oczywiście nawigacja musiała zrobić nam psikusa. Numer posesji nie zgadzał się z tym co nam wskazywała. Takich przypadków miałam już mnóstwo w swoim życiu. Tym razem pomyliła się tylko o jakieś pół kilometra ale raz się zdarzyło, że w centrum miasta urządzenie wskazywało adres o pięć ulic dalej. Zawsze twierdziłam, że oprócz technologii należy używać rozumu ha ha ha. Co prawda ułatwia nam życie, ale jak widać nie zawsze można jej zaufać. Domek znajdował się w lesie a na dworze panowała całkowita ciemność. Widok ten ożywił pewne wspomnienia z dawnych lat, gdy jechałam do centrum wypoczynku ” Leśne Wrota”. Piękne miejsce położone  w lesie nad jeziorem Klebarskim. Ale zanim się zorientowałam, że jest takie piękne musiałam pokonać drogę przez las w totalnej ciemności i późnych godzinach wieczornych, a nawet nocnych. Pamiętam jak kompletnie nie wiedziałam czego się spodziewać. To była jazda w ciemno oczywiście z rezerwacją, ale grzecznościowo byliśmy przyjęci w bardzo późnych godzinach. Gdy tylko z głębi lasu wyłonił się zarys budynku byłam bardzo szczęśliwa. Nie uśmiechało mi się błądzić z dzieckiem po lesie. Gdy tylko przekroczyłam próg wielkich skrzypiących drzwi, które w nocy brzmiały przerażająco moim oczom ukazał się półmrok w sporym holu. By nie robić hałasu wraz z panią, która nas przywitała ruszyliśmy w tym półmroku na pierwsze piętro, gdzie mieliśmy do wyboru dwa pokoje. Pierwszy kompletnie nie przypadł mi do gustu. Za to zbliżając się do drugiego, oczywiście bez oświetlenia, nagle na samym końcu korytarza zaczęła skrzypieć podłoga, niczym w starym zamczysku. Dodatkowo wystrój wnętrza robił swoje, co wpływało na wyobraźnię. Na samym końcu korytarza stała szafa w starym stylu, miała na wpół otwarte drzwi, co dodatkowo robiło wrażenie. Za to po przespanej nocy, gdy tylko podeszłam do okna ujrzałam harmonijną kompozycję niepowtarzalnego otoczenia. Gdy tylko to ujrzałam w kilka minut znalazłam się na zewnątrz chłonąc klimat tego miejsca i przepiękne widoki. Tutaj było całkiem podobnie. Gdy tylko zajechałyśmy na miejsce oczom ukazała się pusta droga i gęsty mroczny las otaczający domek w którym miałyśmy nocować. Następnego dnia wszystko nabrało innego wylądu, przeciskające się promyki słońca przez korony drzew nadawały pięknego blasku. O poranku można było obserwować jak wszystko budzi się ze snu. Bez pospiechu ruszyliśmy na zwiedzanie tych pięknych okolic prawie nie naruszonych przez człowieka. A to kocham najbardziej. Natura jest w moim życiu bardzo ważna i doskonale zdaję sobie z tego sprawę, że bez niej nie jesteśmy w stanie istnieć. W tak pięknych okolicach miałyśmy możliwość spędzenia trzech nocy, a za dnia podziwiać okoliczne tereny. Wieczorem zaś relaksowaliśmy się grillując nawet, gdy aura nam nie sprzyjała. Warunki były do tego idealne, wszystko przystosowane na każdą pogodę. Oczywiście wybraliśmy się do Białowieskiego Parku Narodowego, ostatniego pierwotnego lasu w Europie i ostoi żyjących na wolności żubrów z nadzieją, że gdzieś po drodze uda nam się je zobaczyć. Niestety nasze poszukiwania okazały się niepowodzeniem. Mimo, że oprócz parku odwiedziliśmy wszystkie miejsca polecone przez lokalną przewodniczkę, która doskonale wiedziała, gdzie można je spotkać, i tak okazało się, że przyjechałyśmy za późno. Zaczynał się już sezon w którym chowały się przed człowiekiem. Zimową porą wychodzą znacznie częściej.

Spacerowaliśmy pasem drogi granicznej z Białorusią, odwiedziliśmy cmentarz ewangelicki ukryty w lesie po dawnych mieszkańcach, jedynej pozostałości dawnej wsi Czoło założonej w pierwszej połowie XIX wieku przez osadników z terenów dzisiejszych Niemiec. Na cmentarzu znajduje się kilka nagrobków z krzyżami. We wsi tej mieszkało prawdopodobnie kilkanaście rodzin, obecnie mieści się tutaj strażnica białoruskich pograniczników. Byliśmy wokół uroczyska Głuszec – dawnej ostoi głuszców. Szlak zaczyna się we wsi Stare  Masiewo, przez Polane Masiewską, bory bagienne, obok ekspozycji leśnej kolejki wąskotorowej, którą oczywiście podziwialiśmy. Do kolei wąskotorowych mam pewien sentyment, a to dlatego, że jako dziecko przemierzałam nią co tydzień kilkanaście kilometrów. Oczywiście nie w tych rejonach, ale zawsze jednak wewnętrzna ciekawość pozostaje. Odwiedziliśmy również cmentarz Kirkut założony w I p. XIX wieku. Bardzo dobrze zachowany żydowski cmentarz, co rzadko się zdarza. Dokonywano na nim pochówku Żydów z Narewki, Hajnówki i Białowieży, ale również i Szereszewa i Świsłoczy. Jeden z kamieni nagrobkowych został wykonany z labradorytu niezwykle rzadkiego materiału spotykanego na Kaukazie. Macewy zachowały się w dobrym stanie a najstarsza pochodzi z 1851 roku. Udaliśmy się również nad jezioro Siemianowskie, którego nazwa pochodzi od pobliskiej miejscowości Siemianówka. Zaporowy zbiornik wodny powstał w wyniku spiętrzenia wody zaporą ziemną zbudowaną w przewężeniu doliny w rejonie Łuka i Rybaki. Zbiornik ten znajduje się na obszarze objętym projektem Zielonych Płuc Polski.

Kolejnym miejscem, które odwiedziliśmy była wieża ciśnień, przy stacji kolejowej Białowieża Towarowa, wybudowana na potrzeby cara Mikołaja II  w 1903 roku służącej do wyładunku towarów i zawracania pociągów jak również do przyjazdów zaproszonych gości na uroczyste polowania. W zabytkowej wieży ciśnień powstały Apartamenty Carskie, które można wynająć na nocleg. Białowieska kolej funkcjonowała przez blisko sto lat. W 1986 roku budynek dworca kolejowego wpisany został do rejestru zabytków. Na terenie tym również znajduje się restauracja Carska. Usytuowana jest w zabytkowym budynku dworca kolejowego. Charakter i wystrój wnętrz nawiązuje do czasów carskich. Polecana dla wszystkich smakoszy kuchni polsko – rosyjskiej i miłośników architektury  schyłku XIX wieku. W stojącym na torze składzie pociągu, który mieliśmy okazję podziwiać, znajdują się luksusowe wagony stylizowane na carskie saloniki.

Na pewno warto odwiedzić Park Pałacowy o którym jeszcze nie wspomniałam. Można przechadzać się tam po reprezentacyjnym drewnianym moście, przy okazji podziwiając z dwóch stron staw, który z lotu ptaka przypomina skrzydła motyla. Warto również zobaczyć Dworek Gubernatora, najstarszy budynek w polskiej części Puszczy Białowieskiej. Park jest świetnym miejscem do odpoczynku, jak i również do aktywnego spędzania czasu. Niestety do dalszej części, gdzie znajduje się Muzeum Przyrodniczo-Leśne Białowieskiego Parku Narodowego oraz wysoka wieża obserwacyjna już nie doszliśmy, gdyż rozpętała się mocna ulewa. Spacer podczas tak silnych opadów deszczu mijał się z celem zwłaszcza, że nikt z nas nie posiadał płaszcza przeciwdeszczowego. Podczas tego wyjazdu mieliśmy również okazje podziwiać wiele innych miejsc, które nie są zabytkami, ale zachwycały również swoim urokiem. Białowieża to miejsce magiczne, region, który ma swój niepowtarzalny urok. Mieliśmy okazję próbować tutejszych miodów smakowych, wędzonych wędlin przez okolicznych mieszkańców jak również naturalnych musów. To był świetnie spędzony czas w bliskości z naturą, bez pośpiechu odpoczywając od zgiełku wielkiego miasta.

Myślę, że tych miejsc nie trzeba polecać. Są to wartości przyrodnicze, które przyciągają rzesze turystów.

Dzisiaj wybrałam się do północnej części Puszczy Bukowej. Miał być krótki spacer ale jakoś nogi poniosły mnie na około. Jak już wiadomo uwielbiam spacery a jeszcze bardziej zaglądać w nieznane zakamarki. I choć niby te tereny są mi znane, to jednak okazuje się, że nie tak do końca. Nogi poniosły mnie po prawobrzeżnej dzielnicy Kijewo, gdzie bardzo często lubię spoglądać na Jeleni Staw. Tak też było i tym razem, lecz podążyłam dalej ku ulicy Sowiej a następnie Koziej, gdzie przecięłam autostradę wchodząc do Puszczy.

Droga doskonale mi znana, którą pokonywałam wiele razy pieszo i nie tylko. Po drodze spotkałam starsze małżeństwo z którym wdałam się w dyskusję i tak minęło mi jakieś pół godziny. W tym czasie minęła nas młoda mama z dzieckiem, dwóch rowerzystów a na sam koniec tatuś pchający wózek. Po krótkim przystanku na pogawędki postanowiłam ruszyć dalej w stronę Kołowa. Trasa, którą obrałam to jakieś około siedem kilometrów. Jednak po drodze skusiło mnie aby zejść ze szlaku i sprawdzić co się kryje w głębi drzew. I o ile doskonale orientowałam się we wszystkich stawach na terenie Kijewa takich jak Jeleni, Olszowy, Kijewski to nie miałam zielonego pojęcia, że jest jeszcze jeden do którego właśnie trafiłam dzisiaj. Kiełpiński Staw nawet nie taki mały, około 500 metrów długości sztucznie utworzony w dolinie Niedźwiedzianki. Położony wśród drzew ale niestety bardzo zarośnięty. Miejscami można podejść i zobaczyć z brzegu drugi koniec, ale niestety nie po całości.

Woda nawet czystsza niż w Jelenim Stawie, zapewne dlatego że nie jest tak uczęszczany. Człowiek całe życie będzie odkrywał różnego rodzaju zakątki, te bliższe czy dalsze i zawsze będzie miał coś nowego do zobaczenia. Po zaspokojeniu swojej ciekawości ruszyłam dalej swoim szlakiem. Nie doszłam oczywiście do końca. Zabrakło czasu. Myślę, że następnym razem wybiorę się do Kołowa rowerem, bardzo dawno mnie tam nie było. Rejony te często odwiedzałam, gdy miałam jakieś piętnaście, szesnaście lat. Zapewne będzie sporo nowego do zobaczenia.