Dzisiaj wybrałam się do północnej części Puszczy Bukowej. Miał być krótki spacer ale jakoś nogi poniosły mnie na około. Jak już wiadomo uwielbiam spacery a jeszcze bardziej zaglądać w nieznane zakamarki. I choć niby te tereny są mi znane, to jednak okazuje się, że nie tak do końca. Nogi poniosły mnie po prawobrzeżnej dzielnicy Kijewo, gdzie bardzo często lubię spoglądać na Jeleni Staw. Tak też było i tym razem, lecz podążyłam dalej ku ulicy Sowiej a następnie Koziej, gdzie przecięłam autostradę wchodząc do Puszczy.

Droga doskonale mi znana, którą pokonywałam wiele razy pieszo i nie tylko. Po drodze spotkałam starsze małżeństwo z którym wdałam się w dyskusję i tak minęło mi jakieś pół godziny. W tym czasie minęła nas młoda mama z dzieckiem, dwóch rowerzystów a na sam koniec tatuś pchający wózek. Po krótkim przystanku na pogawędki postanowiłam ruszyć dalej w stronę Kołowa. Trasa, którą obrałam to jakieś około siedem kilometrów. Jednak po drodze skusiło mnie aby zejść ze szlaku i sprawdzić co się kryje w głębi drzew. I o ile doskonale orientowałam się we wszystkich stawach na terenie Kijewa takich jak Jeleni, Olszowy, Kijewski to nie miałam zielonego pojęcia, że jest jeszcze jeden do którego właśnie trafiłam dzisiaj. Kiełpiński Staw nawet nie taki mały, około 500 metrów długości sztucznie utworzony w dolinie Niedźwiedzianki. Położony wśród drzew ale niestety bardzo zarośnięty. Miejscami można podejść i zobaczyć z brzegu drugi koniec, ale niestety nie po całości.

Woda nawet czystsza niż w Jelenim Stawie, zapewne dlatego że nie jest tak uczęszczany. Człowiek całe życie będzie odkrywał różnego rodzaju zakątki, te bliższe czy dalsze i zawsze będzie miał coś nowego do zobaczenia. Po zaspokojeniu swojej ciekawości ruszyłam dalej swoim szlakiem. Nie doszłam oczywiście do końca. Zabrakło czasu. Myślę, że następnym razem wybiorę się do Kołowa rowerem, bardzo dawno mnie tam nie było. Rejony te często odwiedzałam, gdy miałam jakieś piętnaście, szesnaście lat. Zapewne będzie sporo nowego do zobaczenia.

Plany na dzisiejszy dzień były zupełnie inne ale całe szczęście, że zawsze można je zmienić. Nie muszą one być sztywne chociaż nie zawsze tak było w moim życiu. Od lat staram się wszystko stopniowo przekształcać i idzie to w dobrym kierunku. Jak to się mówi, małymi kroczkami do przodu. Nie od razu Rzym zbudowano dlatego ważne, że są postępy. Ale wracając do sedna wybrałam się dzisiaj na przejażdżkę rowerem. Pewnie dla innych to nic nadzwyczajnego cóż to może być, ot normalna rzecz dla większości, ale nie dla mnie. Od mojej ostatniej operacji minęło dwa lata bez 33 dni. I chociaż trzy razy wybrałam się rowerem na bardzo krótkie przechadzki, to jednak nie to samo co dzisiaj. Pamiętam jak wiele lat temu uwielbiałam pokonywać swoje ścieżki rowerem zatrzymując się wszędzie, gdzie tylko coś mnie zaciekawiło. To były bardzo odległe czasy, gdyż po tym jak pożyczyłam pewnej osobie swój rower i go już nigdy nie odzyskałam, długo nie kupiłam nowego . Następnie co prawda zakupu dokonałam ale codzienność i ciągła praca, w której swego czasu spędzałam całe dnie robiła swoje. Z czasem przyszły komplikacje zdrowotne i tak oto rower poszedł w odstawkę ale nigdy w zapomnienie. Tęskniłam za swobodnym przemierzaniem terenów zielonych z dala od miasta, ukrytych i nieznanych mi szlaków, aż do dziś. Postanowiłam, że jadę i koniec.

Mimo, iż wiedziałam, że mogę tego żałować ruszyłam w trasę, która od dawna chodziła mi po głowie, ciekawość wzięła górę. Wybrałam się ze Szczecina praktycznie pod Kobylankę. Moja ciekawość była tak ogromna, że nawet nie zwracałam uwagi na ból, który mi towarzyszył. Będąc jeszcze małą dziewczynką lekarze zabronili mi uprawiania jakichkolwiek sportów, długiego chodzenia, stania  itp. Zapewne gdybym wtedy się ich posłuchała nigdy bym nie zwiedziła tylu pięknych zakątków naszej ziemi i nie żyła tak aktywnie. A w niektórych latach bywało całkiem hardcorowo. Cała przyjemność polega na doświadczaniu, doznawaniu wszystkiego co nas otacza. Dla mnie życie bez tego nie miało by sensu. Kocham wszystko to co pozwala mi doświadczać, poznawać nowe i nieznane. I choć mieszkam tutaj tyle lat to jeszcze nigdy nie  byłam w tych miejscach rowerem. Nie poznawałam ich od zakamarków, przynajmniej nogi tak daleko mnie nie poniosą, a rower jest do tego idealny. Ruszyłam trasą wzdłuż ulic: Trzcinowej, Uczniowskiej, Kołbackiej, Buczynowej, Mostowej, Wiewiórczej, aż do Jezierzyc, które były moim celem. Na niektórych odcinkach jechało się idealnie  po nawierzchni bitumicznej, a na niektórych z kruszywa, czasem musiałam wjechać na jezdnię czy ją przeciąć. Rozglądałam się w każdą stronę i spoglądałam na wszystko co mijałam. Moje oczy chłonęły wszystko co było w ich zasięgu. Trasa ta jest świetną komunikacją pomiędzy osiedlami prawobrzeżnej części Szczecina a niestety mnie często odstraszało jeżdżenie rowerem po ulicach naszego miasta ze względu na duży ruch i niejednokrotne wypadki, które zdarzały się bardzo często. Nie zawsze kierowcy widzą rowerzystów na trasie i często potrafią zajechać im drogę lub całkowicie na nich najechać. Sama osobiście znam kilka osób, które już nie raz były potrącone samochodami. Chociaż w Płoni byłam nie raz to w  Jezierzycach mnie nigdy nie było. Z tych miejsc swój początek mają rowerowe szlaki turystyczne prowadzące poza Szczecin. W Płoni na przykład zaczyna się trasa rowerowa do Starego Czarnowa, a w Jezierzycach Trasa Pojezierna, która nie jest do końca gotowa. Za to leśną drogą da się dojechać nad jezioro Miedwie i tą trasę sobie obrałam przemierzając nierówne tereny wśród ciszy, śpiewu ptaków i soczystej zieleni, która zawsze budzi się do życia wraz z nadejściem wiosny. I choć początkowo miałam swoją trasę zakończyć w Jezierzycach, to koła pokręciły się dalej przemierzając cudowne widoki.

Mimo, że powrót był już trochę gorszy to z jednym przystankiem na posilenie udało mi się jakoś wrócić do domu. Obolała ale szczęśliwa z szerokim uśmiechem na twarzy odpoczywając w swoim łóżku tak oto napisałam kilka słów na temat mojej dzisiejszej wyprawy i mam nadzieję, że w tym sezonie uda mi się w końcu trochę poszaleć na rowerze.

.

Lokal położony jest w samym centrum blisko kaskady, z małym minusem. Jest nim ciągły brak miejsc parkingowych, których wokoło jest zbyt mało jak na te wszystkie kamienice oraz znajdujące się w okolicach restauracje, dlatego wiecznie wszystko jest zajęte. Albo trzeba mieć niezłe szczęście, albo zaparkować o wiele dalej. Ale jak mówią dla chcącego nic trudnego, zawsze można mieć dodatkowy spacer zwłaszcza po zjedzeniu całej pizzy. Jedno z ulubionych miejsc moich znajomych przez, których je poznałam. Mimo, iż kilkukrotnie przechodziłam koło tego lokalu jakoś nigdy wcześniej nie tknęło mnie aby tam zajrzeć. Dzięki nim miałam już możliwość kilkanaście razy odwiedzić to miejsce oczywiście najczęściej z nimi. Cały czas mają tutaj promocje, które się zmieniają, typu: wszystkie panie pięćdziesiąt procent rabatu na pizze lub wszystkie dania z karty pięćdziesiąt procent taniej itd. Zapewne dzięki temu jest tutaj zawsze sporo ludzi, gdyż takie promocje często przyciągają klientów. Szczerze mówiąc jeszcze nigdy nie natrafiłam aby wszystkie stoliki były puste. Jeżeli chodzi o kartę to muszę przyznać, że ceny w menu są dość wygórowane zapewne ze względów stałych promocji. Przy 50% zniżce można sobie poszaleć ale jak bym miała zapłacić 100% ceny za niektóre dania wolałabym jednak pójść gdzie indziej.

Wystrój lokalu urządzony jest w stylu amerykańskim. Na ścianach wisi mnóstwo płyt, tablic rejestracyjnych, zdjęć np. Elvisa Presleya, Michaela Jacksona, Marilyn Monroe czy Franka Sinatry. Na stołach królują czerwone obrusy w kratkę. Nad stolikami nisko zawieszone żyrandole, niestety przy niektórych stolikach trochę oślepiają i ciężko się rozmawia z osoba z naprzeciwka patrząc prosto w światło. Po jakimś czasie staje się to trochę męczące i oczy odmawiają posłuszeństwa.

W loży po prawej stronie od wejścia do lokalu przy oknie zdecydowanie zbyt ciasno, o czym przekonaliśmy się w momencie gdy niestety nie było żadnego innego wolnego miejsca dla większej ilości osób. Mimo wszystko jakoś sobie poradziliśmy a czas spędzony na miłych pogawędkach i wymianie ciekawostek na wiele róznych tematów szybko nam to wynagrodził. Kiedy człowiek wpada w wir przyjemnych rozmów szybko zapomina o tak błahych detalach.

O ile jedzenie i wystrój lokalu jest świetny przy którym można cofnąć się fantazją do czasów króla pop-u Michaela Jacksona czy legendy światowego kina Marilyn Monroe to do jakości obsługi można się przyczepić. Jak dla mnie jest ona kiepska i już nie raz zdarzyło mi się zbyt długo oczekiwać na kelnerkę, dostać pizzę gigant zamiast średniej, gorącą herbatę z kostkami lodu, albo w ogóle próbować cokolwiek zamówić przez dłuższy okres czasu. Tak próbować, ponieważ najgorzej jest cokolwiek domówić jak już się raz złożyło zamówienie, dorwanie kelnera bądź kelnerki czasem graniczy z cudem. Mimo wszystko lokal ma w sobie to ciepło do którego z chęcią się powraca. Miejsce to kryje w sobie coś co pozwala zapomnieć o niedociągnięciach personelu i można zatracić się w otaczającej aurze przeszłości.

Pizza King
pl. Lotników 7
70-414 Szczeci

Pierwszy raz moje spotkanie z Orsolą miało miejsce na Pl. Żołnierza. Pamiętam jak po wejściu do lokalu urzekł mnie jego wystrój.

Uwielbiam tematyczne klimaty a wnętrze w stylu skandynawskim z marynarskim akcentem od razu przyciągnęło moją uwagę. Oczywiście dominujące kolory to biel i niebieski zbliżony do granatu co już przyciąga oko ale najbardziej przykuwające uwagę są jednak modele żaglówek, liny, obrazy i poduszki. Lokal na pierwszy rzut oka wydaje się być mały ale to jest tylko wrażenie, ponieważ są w nim pochowane zakątki, które dają więcej prywatności. Małe wnęki i mini stoliczki tylko dodają uroku. Można również zejść po schodach na dół, gdzie znajduje się kolejne pomieszczenie. Z okien widać Bramę Królewską i co najważniejsze jest to ścisłe centrum zatem wszędzie jest blisko. W ofercie posiadają dosyć bogaty wybór herbat co nie wszędzie się zdarza. Wiem coś na ten temat ponieważ nie piję kawy i mam z tym problem. Można napić się również gorącej czekolady, są shake’i, koktajle, napoje, Bubble Tea, sałatki owocowe, jogurty z owocami i musli. Oczywiście można napić się kawy i zjeść ciasto bądź kanapkę czy spróbować owoców w prawdziwej belgijskiej czekoladzie. Posiadają tutaj bogaty wybór zdrowych i niskokalorycznych przekąsek. Pamiętam jak ciężko mi było cokolwiek wybrać, ponieważ menu bazuje na naturalnym jogurcie a to nie były wtedy jeszcze moje klimaty.

Przekonanie do jogurtu rosło we mnie powoli może i za sprawą przesympatycznej młodej dziewczyny z anielską cierpliwością, którą do dzisiaj bardzo miło wspominam. Wytłumaczyła mi wszystko po kolei i odpowiedziała na każde zadane przeze mnie pytanie a było ich całkiem sporo. Pamiętam również jak ta miła kobieta zachwalała specjał lokalu czyli precel z solą i czekoladą ale jakoś mnie te dwa składniki do siebie nie przekonały. Za to jogurtowe szaleństwo pozostało ze mną na dłużej. Mimo, iż wcześniej byłam głównie fanką tradycyjnych lodów z bitą śmietaną jeszcze najlepiej z galaretką to taką wersję lekko kwaskawego smaku z owocami bardzo polubiłam.

Gdy otworzyli swój kolejny lokal w prawobrzeżnej części miasta z chęcią zaczęłam z niego korzystać. Usytuowany jest pośród pięknych okolic mariny znajdującej się w odległości 100 metrów od kawiarni. Może nie ma w tym lokalu tylu zakamarków co tam ale jest równie przytulny. Wszystko jest wykończone w tym samym stylu z małym wyjątkiem, dodatkowo można sobie posiedzieć w ogródku bądź skorzystać z okienka Drive do zamówień bezpośrednio z samochodu.

Każdy z nas ma swoje ulubione miejsca na spotkania z poszczególnymi osobami. Dla mnie Orsola stała się idealna na pogawędki z przyjaciółką, gdzie zawsze możemy się czegoś napić, co nieco przekąsić i najważniejsze wspólnie spędzić cudny czas na długich rozmowach. I choć nie jest to jakaś świetna lokalizacja w centrum prawobrzeżnej dzielnicy Szczecina i muszę do niej sporo podjechać, zawsze są tutaj klienci a zarazem wymarzona cisza i spokój.

Orsola Coffe Haus

Plac Żołnierza 3/1

70-551 szczecin

prawobrzeże:

Ul. Przestrzenna 4

70-800 szczecin