Choć wychowałam się wśród smaków, które mocno we mnie zapuściły korzenie — rosołu, schabowego i domowej kuchni — od zawsze towarzyszyła mi ciekawość nowych doznań. Moje kubki smakowe długo pozostawały wierne polskiemu jedzeniu. Przez wiele lat trzymałam się sprawdzonych potraw, tych znanych i bezpiecznych. Aż w końcu przyszedł moment, w którym otworzyłam się na wszystko, co nieznane.

Dziś, choć nadal lubię wracać do smaków dzieciństwa, coraz bardziej cenię odkrywanie nowych kuchni. Szczególnie w podróżach — ale nie tylko — chętnie zaglądam do restauracji, barów i kawiarni. Miałam okazję próbować dań w wielu krajach i kulturach, poznając nie tylko smaki, ale też historie, ludzi i tradycje, które za nimi stoją.

Do dziś mam swoje ulubione zakątki, do których lubię wracać. Są takie miejsca, do których wracam smakami i wspomnieniami. Każdy z nich niesie ze sobą zapach, atmosferę i emocje, których nie da się zapomnieć.

Najcieplej jednak wracam pamięcią do kuchni mojej babci. Do zapachu rosołu, własnoręcznie robionego makaronu, domowego masła i drożdżowego ciasta, które wypełniało cały dom. To właśnie tam nauczyłam się, że jedzenie to coś więcej niż posiłek — to wspólnota, troska i miłość zamknięte w prostych składnikach.

Życie — a szczególnie podróże — dały mi możliwość odkrywania, próbowania i doświadczania. Miałam okazję jeść w domach ludzi z różnych stron świata, poznając kuchnie, które różnią się od mojej, a jednocześnie łączą nas wszystkich w najbardziej podstawowy sposób.

Bo smak, podobnie jak podróż, jest historią. A ja uwielbiam je kolekcjonować.